Ik reis elke dag met de trein naar mijn werk. Het is maar een kwartiertje en het is op mijn traject altijd druk. In de ochtend is een zitplaats een illusie. In de avond gaat het over het algemeen wel. Meestal kan ik dan een plekje vinden, hoewel ik bijna altijd op het balkon zit. Handig en praktisch. De eerste plek die ik tegenkom. Toch? Was dat maar waar.

Ik heb eetbuienstoornis. Mijn eetstoornis heeft mij dus dik gemaakt. Hoewel ik mijn eetbuien redelijk onder controle heb en veel gezonder ben dan tijdens de jaren dat mijn eetstoornis mij volledig in zijn greep had, val ik nog altijd in de categorie ‘ernstig overgewicht’. Ik eet goed, beweeg voldoende, maar het gaat met kleine stapjes vooruit en soms een stap terug. En ik ben dus nog altijd 'lekker stevig'.

Daar zit precies het probleem. Voor mijn vorige baan moest ik ruim een uur in de trein zitten. Er was altijd plek, omdat ik instapte aan het begin van de route. Met elke station dat we aandeden werd het drukker. Steeds meer zitplekken vulden zich. Die naast mij om de een of andere reden altijd als laatste. Eigenlijk vond ik dat wel prettig. Ik kon lekker alleen zitten met mijn eigen gedachten en had altijd ruimte om mijn tas op de stoel naast mij te zetten. Totdat ik mij realiseerde dat die vrije plaats misschien wel een andere reden had. Ik neem namelijk wat meer plaats in dan de meeste reizigers. De gemiddelde stoel in trein, bus of vliegtuig zit te krap. Er is naast mij gewoon minder plek en dus gaan mensen daar pas zitten als alle andere plaatsen bezet zijn. Best wel een klap toen ik mij dat realiseerde.

Ik weeg nu minder dan een paar jaar geleden, maar ben nog steeds stevig aan de maat. Af en toe merk ik het ook als er iemand naast mij komt zitten in de trein. Het is altijd even schuifelen en wringen. Niemand die overigens ooit iets zegt. Maar ik merk het wel. Of beter gezegd, ik merkte het recent weer. Door het kortere traject en het regelmatige staan, dacht ik er eigenlijk niet meer aan. Maar nu weer wel, omdat ik de afgelopen weken een paar keer gemerkt heb dat de persoon naast mij niet helemaal comfortabel zat.

Dus zit ik op het balkon. Op een klapstoeltje of een beugel van de deur. Dan hoef ik mijn bankje niet met anderen te delen. Dit heb ik niet eens bewust zo bedacht. Nee, het viel me opeens op toen ik laatst vroeg was en de trein er al stond. Er waren boven en beneden stoelen genoeg en toch ging ik op het balkon zitten, waar het koud was vanwege de openstaande deuren. Ik zag de een na de ander binnenkomen en in de coupe gaan zitten. Toen kwam het besef. Ik zat hier niet omdat het praktisch en snel was en een zekere zitplaats. Nee, ik zat er omdat ik zelf niet naast iemand anders wilde gaan zitten. Ik zat er omdat ik mij schaamde voor het feit dat een ander misschien niet lekker zou zitten vanwege mijn overgewicht, vanwege mijn eetstoornis. Dat hakte er best wel in.

Morgen ga ik weer met de trein naar mijn werk. En als ik kan kiezen tussen een klapstoeltje op het balkon of een gewone stoel in de coupe, dan ga ik voor de stoel. En overmorgen weer. En de dag daarna ook. Gewoon, omdat ik het waard ben om ook op een stoel te zitten, net als ieder ander. Ongeacht de oorzaak. Dan zitten we maar krap. Niet mijn probleem.

Renilde Barczuk

Uitgelicht



Weet: de landelijke patiëntenvereniging

Weet is de landelijke patiëntenvereniging voor eetstoornispatiënten en hun naasten en als zodanig erkend door het Ministerie van Voksgezondheid, Welzijn en Sport.

De kerntaken van een patiëntenvereniging zijn:

  • informatievoorziening
  • lotgenotencontact
  • belangenbehartiging


We zijn dus een vereniging door en voor patiënten en naasten. De uitvoering van de taken wordt bij Weet vervuld door vrijwilligers, waaronder het bestuur.

Concreet verzorgen we op dit moment:

  • Het Weet magazine. Een magazine voor leden en donateurs dat 4x per jaar uitkomt.

  • De telefonische hulplijn. Hier kan iedereen terecht die graag een keer wil praten met een ervaringsdeskundige of een ervaringsdeskundige naaste of ouder. De hulplijn wordt steeds beter gevonden en er worden steeds meer mensen mee geholpen. We zijn dan ook doorlopend op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Kijk voor meer informatie bij de hulplijnpagina.

  • Themabijeenkomsten. Themabijeenkomsten zijn ook voor iedereen toegankelijk, niet alleen voor leden. De thema's zijn afwisselend gericht op patiënten en ouders of naasten. Kijk bij de agenda voor de komende bijeenkomsten.

  • Weet Forum.

  • Gesprekspartner voor de relevante partijen in de zorg. We zitten o.a. aan tafel bij K-eet, de landelijke stuurgroep ketenzorg eetstoornissen, in het leven geroepen door het Ministerie van VWS en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), we hebben een bestuurszetel bij de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen (NAE), we praten met zorgverzekeraars en hebben regelmatig overleg met de koepelorganisatie MIND en met stichtingen die laagdrempelige hulp bieden van ervaringsdeskundigen.

  • Grootschalige voorlichtingscampagne vroegtijdige herkenning, bespreekbaar maken, destigmatisering en sociale inclusie. Deze start begin 2020.

 

 

En eind 2019 komt er een compleet vernieuwde en overzichtelijke website met veel informatie over eetstoornissen en informatie voor ouders, naasten en de omgeving van mensen met een eetstoornis.

 



Wat kun jij doen voor de patiëntenvereniging?

Weet is een patiëntenvereniging en dus zowel voor als door patiënten (en naasten). Hoe meer leden, hoe groter onze stem. En hoe meer vrijwilligers, hoe meer we kunnen bereiken met z'n allen.

Kijk hier wat het lidmaatschap inhoudt en/of klik hier voor de vrijwilligersvacatures!