Ik ben maar gewoon, niet bijzonder, saai. Ik kan niks speciaals.
Ik ben niet knap, niet slim, niet zoals alle andere meiden. Ik hoor er niet bij.
Ik ben niet speciaal, niet waardevol. Iedereen heeft wel iets bijzonders.
Behalve ik dus..
Het gaat mijn hoofd rond, over en over. Ik maak mezelf gek, duw mezelf de grond in.

Destijds sloot ik mezelf buiten. Ik zag niet wat er bijzonder of uniek aan mij was.
Ik interpreteerde wel veel. Ze denken vast slecht over mij.
Dat laatste sluipt er trouwens nog steeds wel eens in. Alleen heb ik nu een man die naast me staat, die dat doorheeft en die me er weer uit praat.

We leven in een wereld vol maskers, kijk maar is rond op straat, op school of in de sportschool. In de kerk, club, of als je uitgaat, overal zie je meiden, zelfverzekerd lopen ze rond. Perfect gestyled, misschien soms iets te perfect, maar als je aan ze vraagt om hun make up van hun gezicht af te halen dan kijken ze verschrikt. Ze zijn luid, lachen, maken grapjes om hun onzekerheden te verbergen.
Ze durven niet hun ware ik te laten zien. Je bent daarin niet alleen. Je eetstoornis, die heeft niet iedereen, maar een negatief zelfbeeld, daarin ben je zeker niet alleen.
En toch kunnen mensen zo hard oordelen, oh jij hebt een eetstoornis, je bent ziek, waarom honger je jezelf uit vragen ze aan jou. Ik stel terug; Waarom draag jij zoveel make up en verschuil jij je onder hoge hakken en een sexy jurkje. Toen ik jonger was zag ik niet dat het een beschermingsmechanisme was. Ik had dat niet door, ik voelde me geïntimideerd door die meiden. En ik deed het tegenovergestelde, liet mezelf verdwijnen.

Het is eng, ja dat zal ik niet ontkennen. Het is eng jezelf te laten zien. Het is moeilijk te geloven dat mensen iets anders zien dan wat jij ziet als je in de spiegel kijkt.
Voorbeeld: Jullie hebben mij natuurlijk nog nooit gezien, maar ik heb wel is een beeld geschetst van mezelf. Ik ben klein, tenger gebouwd, en heb blonde krullen. Ik ben onzeker of mensen mij wel serieus nemen, of ze niet denken dat ik nog heel jong ben. Toch ben ik inmiddels 25, moeder van jawel, 4 kinderen! En heb ik een opleiding afgerond tot pedagogisch medewerkster. Laatst had ik het er nog over met mijn man en hij had echt zoiets van doe niet zo moeilijk. Mensen zien echt wel wat je kan, alleen sta er dan ook voor, laat jezelf zien.
Afijn, ik zit veel op facebook, meerdere pagina's, en daar worden wel eens "raadspelletjes gedaan". Ik plaatste een foto en de gemiddelde leeftijd waarop moeders daar mij schatten was 32! Die week ervoor was ik bij een toets en degene die de toets afnam dacht dat ik 18 was! Dat scheelt even snel rekenen... 14 jaar! Iedereen kijkt anders naar je, en jijzelf kijkt het meest kritisch.

Het is moeilijk dat te veranderen, dat kost tijd. En hoort ook bij het volwassen worden. Maar mij gaf het al rust om te weten dat ik niet de enige ben, ik sta niet alleen hierin. Open het gesprek, en ik weet zeker dat je elkaar dan steunt, in plaats van veroordeeld.

Ps: excuus dat jullie een poos niks van mij hoorde. Na een waardeloze zwangerschap zijn wij op 31 augustus trotse ouders geworden van een dochter! Het gaat hartstikke goed en ik ben weer terug van weg geweest! 

Mirjam

Uitgelicht



Weet: de landelijke patiëntenvereniging

Weet is de landelijke patiëntenvereniging voor eetstoornispatiënten en hun naasten en als zodanig erkend door het Ministerie van Voksgezondheid, Welzijn en Sport.

De kerntaken van een patiëntenvereniging zijn:

  • informatievoorziening
  • lotgenotencontact
  • belangenbehartiging


We zijn dus een vereniging door en voor patiënten en naasten. De uitvoering van de taken wordt bij Weet vervuld door vrijwilligers, waaronder het bestuur.

Concreet verzorgen we op dit moment:

  • Het Weet magazine. Een magazine voor leden en donateurs dat 4x per jaar uitkomt.

  • De telefonische hulplijn. Hier kan iedereen terecht die graag een keer wil praten met een ervaringsdeskundige of een ervaringsdeskundige naaste of ouder. De hulplijn wordt steeds beter gevonden en er worden steeds meer mensen mee geholpen. We zijn dan ook doorlopend op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Kijk voor meer informatie bij de hulplijnpagina.

  • Themabijeenkomsten. Themabijeenkomsten zijn ook voor iedereen toegankelijk, niet alleen voor leden. De thema's zijn afwisselend gericht op patiënten en ouders of naasten. Kijk bij de agenda voor de komende bijeenkomsten.

  • Weet Forum.

  • Gesprekspartner voor de relevante partijen in de zorg. We zitten o.a. aan tafel bij K-eet, de landelijke stuurgroep ketenzorg eetstoornissen, in het leven geroepen door het Ministerie van VWS en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), we hebben een bestuurszetel bij de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen (NAE), we praten met zorgverzekeraars en hebben regelmatig overleg met de koepelorganisatie MIND en met stichtingen die laagdrempelige hulp bieden van ervaringsdeskundigen.

  • Grootschalige voorlichtingscampagne vroegtijdige herkenning, bespreekbaar maken, destigmatisering en sociale inclusie. Deze start begin 2020.

 

 

En eind 2019 komt er een compleet vernieuwde en overzichtelijke website met veel informatie over eetstoornissen en informatie voor ouders, naasten en de omgeving van mensen met een eetstoornis.

 



Wat kun jij doen voor de patiëntenvereniging?

Weet is een patiëntenvereniging en dus zowel voor als door patiënten (en naasten). Hoe meer leden, hoe groter onze stem. En hoe meer vrijwilligers, hoe meer we kunnen bereiken met z'n allen.

Kijk hier wat het lidmaatschap inhoudt en/of klik hier voor de vrijwilligersvacatures!