Voor veel mensen met een eetstoornis is het lastig om boodschappen te doen. Ik ben daarop geen uitzondering. Daarom heb ik een reeks trucjes die me veilig door de supermarkt heen helpen. Zo maak ik vooraf een boodschappenlijstje, ga ik nooit inkopen doen als ik honger heb of als het tegen etenstijd loopt. Vaak maak ik zelfs vooraf in gedachten een looproute door de winkel die me langs de versafdelingen brengt, maar ver uit de buurt houdt van de schappen met koek, snoep en zoutjes.
 
Toch vind ik het ook leuk om boodschappen te doen. Dat heb ik altijd al gehad. Ik houd ervan om me te verbazen over alle soorten groenten en fruit die er zijn. De variatie, de kleuren en de verschillende smaken fascineren mij. Of ik nu over een markt loopt of door een supermarkt, dat maakt niet uit. Ik kan echt van genieten van de rijkdom die de natuur ons geeft en de wisselingen in het aanbod per seizoen. Als het even kan, wil ik nieuwe dingen proberen, zoals een vreemd uitziende vis, paarse spruitjes of gele bietjes.
 
Toch doe ik niet zomaar boodschappen. Dan is het risico dat ik met de verkeerde dingen thuiskom te groot. Zelfs nu mijn eetbuienstoornis chronisch maar onder controle is, moet ik blijven oppassen. Routine is belangrijk, net als het nemen van de hierboven genoemde voorzorgsmaatregelen. Bovendien ga ik als het even kan naar dezelfde supermarkt. Dan weet ik waar alles ligt en kom ik niet voor verrassingen te staan. Meestal dan.
 
De supermarkten denken namelijk heel anders over routine bij het boodschappen doen. De winkels willen namelijk dat de klanten zoveel mogelijk consumeren. Een manier om dat te doen is door voor prikkelingen te zorgen. Denk daarbij aan grote stands met aanbiedingen, kassakoopjes en het regelmatig verplaatsen van bepaalde producten. Want dan moeten de klanten opeens naar een andere plek in de winkel en ontdekken ze zo misschien wel weer nieuwe dingen om uit te proberen.
 
Vanuit het oogpunt van de winkeliers is dit logisch en slim. Voor iemand met een eetstoornis is het ronduit verschrikkelijk. Loop je keurig je vooraf bepaalde route door de winkel, zijn de eieren opeens verplaatst. Het zijn namelijk bijna altijd de eieren die een andere plek krijgen. Koffiemelk wil ook nogal eens verhuizen. Grrrr. Moet ik weer op zoek, dwars door de winkel en dus ook door en langs de paden waar ik voor mijn eigen gezondheid liever niet wil komen.
 
Laten we eerlijk zijn, commercie en gezondheid gaan lang niet altijd samen en iedereen heeft zijn eigen belangen. Belangen die begrijpelijk zijn. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde doen als ik winkelier was. Vernieuwing stimuleert immers nieuwsgierigheid en dus ook de consumptie. Toch maakt dit het leven er niet altijd makkelijker op en is het voor mij tijd en wijle een behoorlijke ergernis. Vooral als ik voor de zoveelste keer op zoek moet naar de eieren. Die altijd weer op een hele onlogische plek opduiken. Voor zolang het duurt....