Keerpunt

Daar zat ik dan. Sinds een paar weken had ik last van hielspoor onder mijn linkervoet. Dit is erg pijnlijk en bovendien duurt het lang voordat het over is. Pijnlijker was het besef dat ik heel goed wist waardoor mijn hielspoor was ontstaan. Het komt bijna zeker door mijn overgewicht als gevolg van mijn eetbuieneetstoornis.

Het ging allemaal zo goed. Ik heb voor een langzaam pad gekozen dat uiteindelijk heeft geleid tot een gezonder gewicht, een betere conditie en een beter zelfbeeld. Precies wat ik wilde en daar was ik (met recht) trots op. Toen kwam de tegenslag. Ik verloor mijn baan en kwam terecht in een roerige periode van grote onzekerheid. Stukje bij beetje slopen mijn oude gewoonten er weer in. Niet zo erg als toen, maar wel genoeg om niet lekker in mijn vel te zitten en last te krijgen van diverse kleinere en grotere kwaaltjes. De kilo's kwamen er weer langzaam aan en mijn lijf trok dat (terecht) niet meer.

Dus hier zat ik dan. Met mijn neus op de feiten gedrukt, maar ook vol goede moed. Want ik weet wat ik moet doen om mezelf 'terug' te krijgen. Het is allen zo ontzettend moeilijk, zeker als je het alleen moet doen.

Mijn huisarts en ik hadden een heel goed gesprek. Tot mijn verbazing keek hij deze keer niet alleen hoe het mijn voet ging, maar bestede hij juist veel aandacht aan hoe het nu eigenlijk echt met mij ging. Toen lag opeens de vraag op tafel. Wat zou je willen Renilde? Ik hoorde het mezelf zeggen en ik wist dat het goed was. 'Ik wil naar Ursula' (centrum eetstoornissen van Rivierduinen).

Vraag me niet waarom, maar Ursula voelde voor mij altijd als een stap te ver. Zo erg was het niet in mijn hoofd. Ik vond mijn weg wel op andere manieren. Nu is daar het besef dat ik het niet alleen kan en echt een professional nodig heb om mij weer goed op het juiste spoor te zetten.

De dokter scheef een verwijsbriefje en liep met me mee naar de balie. Voor ik wegging kneep hij me nog even in mijn schouder en zei 'goed gedaan'.