Terugval

Het ging zo goed. Ik at steeds beter, bewoog voldoende en was bijna twintig kilo afgevallen. Het leven lachte me weer toe en ik kon fysiek weer allerlei dingen doen die ik al jaren niet meer gedaan had. Gewoon, omdat ik het weer durfde en omdat je met een lager gewicht en een geringere omvang nu eenmaal meer dingen kan doen. (vliegtuigstoelen gaan bijvoorbeeld maar tot een bepaald gewicht, dan worden ze oncomfortabel en daarna passen ze niet meer)

Toen begon de ellende. Ik raakte mijn baan kwijt, zat een tijdje in de WW en ging daarna van tijdelijke baan naar tijdelijke baan. Steeds weer moest ik de basis van mijn bestaan aanpassen. Iedere keer opnieuw moest ik op zoek naar een nieuw leef- en eetritme. Gewoon omdat ik op andere tijden opstond, de deur uitging en weer thuiskwam. Voor mij een van de meest moeilijke dingen om te doen. Een nieuw leefritme is voor mij ook een ander eetritme. Juist dat laatste was en is mijn belangrijkste houvast in de strijd tegen mijn eetbuienstoornis.

Iedere keer opnieuw lukte het me om met de nodige horten en stonden mijn leven aan te passen. Maar voordat ik een goed ritme had, ging het eerst even wat minder. Gevolg? Een paar kilo erbij. Kan gebeuren, dat hoort nu eenmaal bij de omschakeling naar iets nieuws. Daarna ging het weer goed en hield ik de 'goede manier van leven en eten' weer netjes vol. Helaas voor mij heb ik de afgelopen twee jaar zo ongeveer elk halfjaar mijn routine moeten aanpassen. Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat de omstandigheden dit voor mijn bepaalden.

Twee jaar verder is de balans zuur te noemen. Ik ben behoorlijk aangenomen. Dat merk ik aan mijn lijf. Kleding knelt en ik draag weer een maatje (of twee) groter. Mijn conditie is een stuk slechter geworden, zelfs al sport ik nog altijd regelmatig. Oude lichamelijke klachten steken - met de kilo's - weer de kop op. En ik merk dat mijn lichaam weer gevoeliger wordt voor met name suikers en in mindere mate vet eten.

Oef! Wat nu? Opgeven? Nee, dat zeker niet! Ik weet precies wat ik moet doen om gezond en regelmatig te eten en te leven. De rest (kilo's en conditie) volgt dan vanzelf. Gelukkig heb ik nu een baan waar ik wat langer kan blijven en hoef ik binnenkort niet weer om te schakelen naar een ander ritme. Er is even rust. Precies wat ik nodig heb om de scherven weer op te rapen en aan elkaar te plakken. Terugvallen hoort er (soms) bij. Het gaat er vervolgens om wat je er mee doet. Geef je het op of accepteer je de terugval en ga je vervolgens gewoon verder op eerder ingeslagen weg? De weg van 'afrekenen met je eetstoornis'. Dat lijkt mij een makkelijke keuze. Toch?