Het was de zaterdag voor Kerst. Ik had boodschappen gedaan en fietste met zware fietstassen naar huis. Bij mij in de straat stond een groepje jongeren. Nou staan die er wel vaker. Het is daar een favoriete hangplek. Dit groepje was echter anders dan anders. Van veraf kon ik al zien dat ze vervelend waren. Ze waren aan het gooien met lege flesjes en maakte kabaal. Toen ik langsfietste draaide één van hen (een knulletje van hoogstens 12) zich naar mij om en riep ‘frikandelletje’. Het was niet vriendelijk bedoeld, want ik ben door de eetbuien nogal zwaar.

 

Ik liet niets merken, fietste nog een klein stukje door en ging rustig de binnenplaats op. Achter mij hoorde ik de jochies nog tegen elkaar zeggen dat ik al de derde was die niet reageerde. Mooi! De gewenste reactie zouden ze ook van mij niet krijgen. Dat gunde ik ze niet.

 

Eenmaal binnen merkte ik dat ik toch een beetje van mijn stuk was. Ik heb vaker te maken gehad met mensen die een ‘mening’ hebben over mijn uiterlijk. Het absolute hoogte/dieptepunt was een mevrouw die minstens even zwaar was als ik, duidelijk niet goed in haar vel zat en het nodig vond om mij midden in de grootste winkelstraat van mijn woonplaats uit te schelden voor ‘spekwijf’. De frustratie hing als een aura om haar heen. Ook dat heb ik genegeerd en zij had wel andere dingen aan haar hoofd.

 

Nu was het anders. Ik was opzettelijk beledigd op basis van niets anders dan mijn uiterlijk. Ik had er echt even moeite mee en merkte dat ik mij in de weken na het incident toch bewuster was van mijn omgeving en dan met name van de jongeren op straat. Er gebeurde niets meer tot een paar weken geleden. Ik was wederom in de stad geweest en zag twee meisjes in de tienerleeftijd door mijn straat lopen. Kennelijk stond mijn blik een van de meiden niet aan want ze zei: ,,Zo, jij lust zeker ook wel een frikandelletje”. Vervolgens liep ze door alsof er niets aan de hand was.

 

De dagen erna heb ik mij vooral afgevraagd wat dat toch was met die frikandellen. Deze waren twee keer in twee maanden naar mijn hoofd geslingerd. Maar ja, we leven in een tijd waarin het sowieso niet uitmaakt of je mensen beledigt of niet. Kijk maar op de sociale media. Dat ik een eetstoornis heb die mijn lichaam gemaakt heeft tot wat het is, boeit deze jongeren totaal niet.. Ze weten niet eens wat het is, laat staan dat ik het heb. Ze reageren heel primair en het maakt niet uit wat het effect is. Sterker nog, het is alleen maar leuk als je een reactie laat zien. Maar het raakt je wel, zelfs al weet je dat je het moet negeren en het je vooral niet aan moet trekken.

 

Mijn lijf is van mij. Het is een landkaart van mijn leven en van mijn strijd met eten. Daar iets van vinden mag. Er iets over zeggen ook. Ik ga graag de discussie met je aan. Maar laten we het wel beschaafd houden.

 

Trouwens….. ik hou helemaal niet van frikandellen.