De laatste tijd voelt het steeds vaker alsof ik twee lichamen heb. Het lijf dat je ziet en het lichaam dat daaronder verstopt zit en dat je niet kunt zien. Een binnenkant en een buitenkant dus. Allebei van mij en allebei fysiek aanwezig. (Dit is geen blog over hoe we aan de binnenkant allemaal mooie mensen zijn. Al zijn we dat natuurlijk wel) Ik voel het minstens één keer per week tijdens de Pilatesles. Eerst dacht ik dat ik niet helemaal goed bij mijn hoofd was. Nu weet ik zeker dat er iets bijzonders aan de hand is!

Dat (vr)eetbuien niet goed voor je zijn, hoef ik niet meer uit te leggen. Dat het desastreus is voor je gewicht ook niet. Zeker bij eetbuienstoornis, waar alles wat je naar binnen propt ook binnen blijft. (Ik geef alleen over als ik heel erg ziek ben). Dus ben ik tijdens de zwarte jaren van mijn BED aangekomen en veel ook. Het meeste gewicht zit er nu nog steeds aan. Zo gemakkelijk als het er aan kwam, zo moeilijk is het om het er weer af te krijgen. Vooral omdat mijn focus al jaren ligt op evenwichtig eten en in balans blijven. Een dieet past daar niet echt bij en legt voor mij de focus te veel op eten en vooral wat ik dan allemaal niet mag. Geen goed idee.

Gevolg van dit alles is dat ik onder mijn huid een stevige vetlaag heb. Maar daaronder zit dus iets anders. Een kleine anderhalf jaar geleden heb ik Pilates ontdekt. Ik was de wekelijkse rondjes in de sportschool zat en ging op zoek naar iets anders. Door Pilates doe ik veel spierversterkende oefeningen, waaronder allerlei rare buikspieroefeningen waarvan ik in het begin dacht dat ze mijn rug doormidden zouden breken. Aan sommige dingen moet een mens gewoon niet beginnen.

Na een jaar doe ik de meeste oefeningen – waaronder sommige waarvan ik voorheen nooit had gedacht dat dit fysiek voor mij mogelijk was - elke les mee. Niet alleen tot grote verbazing van mezelf overigens. Ook mijn Pilateslerares zit af en toe met verbazing toe te kijken hoe ik met dat zware lijf van mij al die oefeningen toch maar doe. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat er ook oefeningen zijn die voor mij fysiek echt niet te doen zijn. Dan doe ik iets anders ter vervanging.

Maar nu komt het. Ik heb dus buikspieren. Hele sterke, krachtige buikspieren (en beenspieren en bilspieren). Die zie je niet. Maar ze zitten er wel en ik voel ze dus minimaal één keer per week tijdens de les. Dan laten ze zien wat ze allemaal kunnen en hoe sterk ze het afgelopen jaar geworden zijn. Het bizarre is dat ik het sinds een paar weken letterlijk voel schuiven. Ik weet ook niet hoe ik het anders uit moet leggen. Mijn vel en het vet eronder lijken dan letterlijk als een solide plak op de bewegende spieren te liggen. Tijdens de oefeningen voel ik dan hoe ze apart van elkaar bewegen en werken. Heel vreemd, maar ook heel mooi.

Ik heb dus twee lichamen in één. Het zichtbare, zware lichaam aan de buitenkant met al haar zichtbare en onzichtbare littekens van mijn eetstoornis. En daaronder – aan de binnenkant - een nieuw en vooral krachtig lichaam dat allemaal dingen doet dit het voorheen niet kon. Ze horen bij elkaar, zijn met elkaar verbonden, maar staan toch ook apart. Ik het zie het ene en wil eigenlijk het andere wat vaker voelen. Want het voelt goed om letterlijk mijn eigen kracht te voelen en te weten waartoe mijn lijf allemaal in staat is. Dat geeft een heleboel zelfvertrouwen. Fysiek zal dat niet zo snel zichtbaar zijn, maar hopelijk wel in mijn uitstraling!