Toen ik vanochtend een kastje opruimde kwam ik een mooi gedecoreerd notitieboekje tegen. Een cadeautje van een vriendin. Ik open het schrift en ontdek dat ik er een discussie met mijn oudste in heb verwoord. Mijn ogen vliegen over de regels. Bizar, hier staat zwart-op-wit hoe het destijds vaak voelde. Gek ook, om terug te lezen hoe een gewone, simpele vraag totaal verdraaid werd. En hoe ik in enkele minuten boos, verward, vertwijfeld en totaal uitgeput kon raken. Dit schreef ik ruim 4 jaar geleden:

"Hoe laat moet ik je wegbrengen", vroeg ik haar vanochtend. Want de specialist in haar kliniek heeft verteld dat het beter is om zo min mogelijk calorieën te verbranden. "Ik moet niks en ik hoef ook niet veel materiaal mee te nemen naar school", antwoordt ze fel. "Ja maar je dokter heeft duidelijk gezegd dat dat beter is", probeer ik. "met dat mens heb ik niks te maken. Ik heb haar 2 keer gezien en nu gaat ze mij vertellen wat ik moet doen!" Ik voel dan al dat het gesprek de verkeerde kant opgaat, terwijl ik naar haar broodmagere rug en schouders kijk, waar ieder botje duidelijk te zien is. "Dokter Meerhof weet wat nodig is nu je zo ziek bent", zeg ik. Daarna valt al snel het ene woord over het andere. "Jouw houding bevalt me helemaal niet", bijt ze me toe. "Ik word er niet goed van!". Ik probeer rustig te antwoorden en zeg: "We moeten het hierover hebben omdat je ziek bent, als je beter bent hoef ik dit soort vragen niet meer te stellen." Met ogen die vuur spuwen antwoordt ze: 'Mam, jij bent altijd al zo geweest, waar denk je dat dit door gekomen is? "Oh ja?", antwoord ik, "dus ik ben helemaal de oorzaak van deze situatie?" Ze haalt haar schouders op "Ja, als jij het zo uit wil leggen, lekker doen!" Vervolgens zeg ik haar dat ik vermoed dat ze zo fel reageert omdat er weer opdrachten voor school afmoeten. "Je hebt weer heel veel stress. Als dat iedere keer zo is, kun je dan niet beter stoppen met deze school?" Inmiddels is ze witheet: "Met jou wil ik niet praten. Trouwens, ik heb eigenlijk nog nooit, mijn hele leven lang niet, met jou kunnen praten! En jij hebt nooit ook maar 1 ding goed gedaan om mij te helpen in deze situatie! Je snapt me niet en je helpt me niet!" En vanaf dat moment viel ik stil. In tranen.

Als ik het lees denk ik ook meteen aan de woorden uit 'ouders als bondgenoot'. Daarin staat dat boos worden of een schuldgevoel niet helpend zijn op de weg naar herstel. Dat klopt. Ik ben ervan overtuigd dat dat zo is. Je moet proberen je schuldgevoel achter je te laten en voor boosheid een andere uitlaatklep te vinden. Maar dit advies toepassen als je er middenin zit is wel verdomd moeilijk. Want je weet wel dat je tegen de eetstoornis praat op zo'n moment, maar je moet wel een olifantshuid hebben om niet door dit soort woorden geraakt te worden.

Ondertussen zijn we jaren verder en gaat het heel goed met mijn dochter en met ons gezin. Die boosheid en dat schuldgevoel hebben weer plaatsgemaakt voor onze onvoorwaardelijke liefde naar elkaar toe. Best lastig vind ik het af-en-toe nog wel als ik bedenk wat ik heb gezegd, gedaan of juist niet heb gezegd. Omgekeerd speelt dat ook. Maar we snappen waardoor het kwam en beseffen dat het ons niet altijd is gelukt om alle opvoedkundige tips toe te passen. Wel deden we met z'n allen ons stinkende best. Niet helemaal volgens het boekje, maar wel eerlijk en oprecht. En dat is ook goed.