Toen de eetstoornissen ons leven beheersten probeerde ik zo goed mogelijk te reageren. Ik deed in ieder geval mijn uiterste best. Nu weet ik dat het beter had gekund. Al heeft mezelf verwijten maken geen zin.

De afgelopen tijd heb ik veel teruggedacht aan de periode dat hier thuis het dal zo diep was. In gedachten hoor ik nog de wanhoop in mijn eigen stem. En als ik mijn ogen sluit voel ik opnieuw de emotie, flink afgezwakt, dat wel. Emoties die niet alleen te horen waren in mijn stem. Ze waren zichtbaar in mijn ogen, in mijn houding. Ze waren te horen in mijn toon en in mijn stem. Wanhoop, gelatenheid, angst, woede, verdriet, wilskracht, machteloosheid. Van alles ging er destijds door me heen. En echt alles even heftig. Ik probeerde elke dag te helpen, het goede te doen of te beslissen. Toch zie ik nu dat ik dat teveel vanuit emotie deed.

Wat ik nu ook goed zie is dat ik een tijd lang teveel gefocust was op de eetstoornis. De eerste periode zag ik die eetstoornis beter dan de kwetsbaarheid van mijn dochters. Pas later leerde ik te zien welke strijd zich in hun hoofd afspeelde. Herkende ik de momenten dat ze even dat masker aflegden. En begon ik beter te begrijpen hoe sterk die stem in hun hoofd was. En hoe ontzettend hard ze moesten knokken om kleine stappen vooruit te zetten.
Mijn reactie was wel logisch, want je bent bang om een kind te verliezen of bang voor een terugval. Bovendien worstelde ik met mijn schuldgevoel. Maar nu zie ik dat je beter kunt helpen als je juist wat afstand neemt. Door te zorgen dat je zelf overeind blijft. En door je kind los te zien van de eetstoornis. Want zolang je dat niet doet kan de eetstoornis gemakkelijk sterker worden.

Dus als ik nu weer aan het begin van die tijd zou staan (ik word al moe als ik dit alleen maar denk), weet ik dat ik sommige dingen anders zou doen. Ik zou meer lezen over eetstoornissen, meer vragen stellen en ook lotgenoten zoeken om mee te praten. Zo had ik waarschijnlijk sneller en beter het verschil kunnen zien tussen de stem in hun hoofd en mijn eigen zieke kinderen.

Het vallen en weer opstaan heb je samen ook nodig om toe te werken naar herstel, dat hoort erbij. Terugkijken en 'als, als, als' blijven zeggen heeft weinig zin, maar wat zou het fijn zijn als door mijn overpeinzing 1 persoon anders naar diens zieke naaste gaat kijken of eerder tijd voor zichzelf neemt.