Onze 14-jarige jongste dochter pikte meer op dan wij beseften toen de oudste nog volop in haar eetstoornis zat. Dat blijkt wanneer mijn man een door haar geschreven tekst ontdekt op onze eigen pc, tijdens het opschonen ervan. Omdat haar woorden zo goed weergeven hoe het soms voor een broer of zus voelt kiezen mijn man en ik ervoor haar woorden te delen. Dat mogen we van haar, maar wel zonder namen, zoals altijd.

Wat je moet weten voordat je gaat lezen is dat onze meiden elkaar niet kunnen missen. Dat ze onvoorwaardelijk van elkaar houden en aan een half woord genoeg hebben om elkaar te begrijpen. Maar dat de jongste absoluut niet houdt van de eetstoornis* van haar zus wordt snel duidelijk.


We hadden er eigenlijk gewoon op kunnen wachten. Je ziet het in alles, hoe ze doet, hoe ze praat, hoe ze zich kleedt. Ze heeft weer 'ns een vreetbui. Dat had ze een week geleden ook en vandaag weer. Ze is helemaal uit haar ritme sinds ze moest stoppen bij de GGZ en de dagen dus thuis door moet komen. Ook haar nieuwe vriendje waar ze helemaal gek op is zorgt waarschijnlijk voor veel onrust in haar hoofd. Ze hebben pas 2 weken maar ik geef het geen 2 maanden. De eerste irritaties worden, weliswaar met een lach, weggewuifd. Ze is er nog helemaal niet klaar voor....
Ik moet natuurlijk even uitleggen hoe je iemand met een vreetbui herkent, altijd handig om te weten. Misschien geef ik wel een eenzijdig beeld, anderen doen het misschien net iets anders, maar dit is hoe het bij haar zichtbaar is:
- Ze reageert fel als het op eten aankomt of dingen zoals de GGZ
- Ze reageert heel opgewekt als je weggaat
- Je hoort allerlei verpakkingen, in slow motion, opengaan
- Als je langskomt zit ze ineens stil op de bank
- Ze heeft vaak een grote tas voor de bank staan waar ze eten in kan verstoppen
- Haar kleding is pyjama XXL, zachte huissokken, een extra pyjamabroek, daarop een zwart veel te groot T-shirt en daarover een badjas. De badjas komt natuurlijk ook goed uit om kleine dingen zoals nootjes of paaseitjes in te verstoppen. Verder heeft ze vaak een rode neus (ze gaat dan altijd aan d'r neus pulken), bril en haar haren onverzorgd in een soort knot. Je ziet dan goed dat ze heel dun haar heeft en plekjes met weinig haar. Verder loopt ze dan als een pinguïn met haar voeten naar buiten.
- Ze gaat opvallend vaak naar de koelkast
- En drinkt veel thee, dit om de zorgen dat ze het straks allemaal wat makkelijker weg kan gooien
- Ze eet en doet dingen die ze normaal niet zou doen, zoals een hele dikke laag boter of chocoladechips- Dingen verdwijnen plotseling, bijvoorbeeld als je een zakje chips als traktatie hebt gekregen en die ergens boven in een la op je kamer legt. Geloof me, dat vindt ze. Ik heb zelfs een keer een chocoladeletter verstopt, daar at ik alleen van als ik wist dat ze niet boven was. Op een dag was ineens de helft van de letter verdwenen en ik begon aan mezelf te twijfelen. De keer erna was hij helemaal weg
Zo, nou kun jij ook iemand herkennen met een vreetbui. Oké ik schrijf het hier nu allemaal lekker sarcastisch op maar ik haat HAAT HAAT HAAT het als ze een vreetbui heeft. Ik kan niet omschrijven hoe erg ik haar dan HAAT. Het is zo'n verschrikkelijk gevoel, je wordt er helemaal down van en iedereen gaat mee in die stemming, ze verpest eigenlijk heel je dag. Als ik op school zat keek ik uit naar het weekend maar als het zo ver was, was het verschrikkelijk. Ik vond het ook heerlijk als ik een dag ergens anders naar toe moest dan thuisblijven. Het liefst de hele dag. Als je dan weg was vergat je de rotsfeer thuis en werd je weer vrolijk. Het stomme was, dat als je thuiskwam je binnen 3 seconden weer in die downstemming was. Vaak was het overdag nog erger geworden omdat iedereen irritaties opbouwde door de dag heen, die soms in ruzies uitmondden, wat dan weer ijzige stiltes opleverde en verschrikkelijke gesprekken. Zo erg, om dat aan te horen.
Ik schrijf dit niet omdat ik vind dat er teveel aandacht naar mijn zus ging, dat was wel zo hoor daar niet van, maar dat kan ik papa en mama echt niet kwalijk nemen. Als we bijvoorbeeld een spel gingen spelen met z'n drieën en ze had een vreetbui dan kon niemand zich meer concentreren op het spel. Ik vond het eigenlijk wel lekker dat ik dan niet hoefde te praten, ik luisterde maar en gaf soms wat commentaar.


Deze blog schrijven voelt wel vreemd hoor, want het is zo privé. Maar de woorden van de jongste doen ons beseffen dat we meer vanuit haar ogen hadden kunnen kijken naar de situatie. Vanuit een soort helikopterview. Dat deden we op dat moment niet. En ook dat besef wil ik graag delen. Dus als jij dit nu leest, zou ik je willen vragen: Kijk jij weleens met andere ogen naar wat er gebeurt? Hoe is dat waarschijnlijk voor je partner? Of voor de andere kinderen? Wat doe je zelf en zou je dat willen veranderen?

En als je iets uit deze situatie herkent denk je ongetwijfeld: hoe zal het nu gaan met deze zussen? Is hun relatie veranderd? En gelukkig kan ik vertellen dat de jongste echt alleen boos was op de eetstoornis. Nu die niet meer tussen hen instaat is hun contact weer prima, zijn ze lief en attent voor elkaar en is er geen boosheid of haat meer. Nadat die ongewenste gast verdwenen was kwam het weer helemaal goed.

* grote zus heeft dan de purgerende variant van Anorexia. Ze valt af en hongert, maar soms kan ze dat niet volhouden wat resulteert in eetbuien. Die compenseert ze door te braken.