De reacties van jouw ouders en de dingen die ze deden, hoe voelden die voor jou? Wat heeft je geholpen? En wat juist niet? Een zestal ouders vuurt meerdere vragen tegelijk af op mijn oudste dochter. Vol verwachting kijken ze haar vervolgens aan.
Ik slik. Ook al denk ik dat ik het antwoord op die vragen weet, omdat we al zo veel gepraat hebben.

En terwijl mijn gevoel op slag een stuk terug in de tijd is, hoor ik haar zeggen "Ik vond het vooral lastig als mijn ouders heel emotioneel reageerden." Zorgvuldig kiest ze haar woorden. "Wanhopige en emotionele reacties hielpen me niet. Die zorgden er alleen maar voor dat ik me schuldiger ging voelen. Want dat ze bezorgd waren zag ik echt wel. En door zo'n heftige reactie ging ik me juist slechter voelen."

Zo, die was raak. De minuten daarna ging het gesprek een beetje langs me heen. Niet omdat ik net iets heel nieuws had gehoord. Want wij merkten zelf echt wel dat ze het lastig vond als de emoties hoog opliepen. Maar het voelt ook een beetje dubbel. Omdat ik denk dat sommige uitbarstingen haar aan het denken hebben gezet. Dat juist die heel slechte dagen ook een voorzichtig begin waren van een kentering. Maar goed, ik weet nu dat ik vaker tot tien had moeten tellen. Of tot honderd. Goed om je daarvan bewust te zijn, zelfs achteraf. Maar tegelijk blijft het lastig om altijd opvoedkundig goed en vanuit je verstand te handelen.

Samen leuke dingen doen
"Wat ik juist wel fijn vond", vervolgt ze. Meteen ben ik weer een en al oor. "Is dat mijn ouders steeds zochten naar leuke dingen om met mij en mijn zus te doen. Samen snuffelen op een rommelmarkt, op zaterdag naar de film in plaats van blijven zitten op de bank. Dat soort dingen hielp me soms echt door moeilijke momenten heen." Ik voel blije dankbaarheid in me naar boven borrelen. Blij dat we ook in dat soort dingen heel erg ons gevoel hebben gevolgd. Terwijl we soms echt moesten praten als brugman om ze mee te krijgen. Waarom dat niet gemakkelijk ging snap ik kort daarna. "Het is bijvoorbeeld wel eens gebeurd dat ik een hele dag naar een vreetbui had toegewerkt, toen papa en mama ons wilden meenemen. Daar gingen mijn plannen en ik vond het lastig de stem te weerstaan. Maar ik ben toch meegegaan en heb later die dag geen vreetbui meer gehad.", legt mijn dochter uit.

De aanwezige ouders zuigen haar antwoorden als een spons op. Ik ook. Want met terugwerkende kracht besef ik dat elk antwoord, elke reactie altijd een worsteling met die stem in hun hoofd was. Dat wist ik wel. Maar ik ben me er toch nog te weinig van bewust geweest.