Inmiddels mijn 4e blog (zie ook www.weet.info voor de andere blogs) en het wordt tijd dat ik jullie

mijn hele verhaal ga vertellen.

Zoals ik in mijn eerste blog al schreef had ik het in mijn basisschoolperiode niet echt naar mijn zin. Ik

hoopte dat de overstap naar de middelbare school het allemaal weer beter zou maken.

Het eerste jaar was dat ook wel zo, er waren een paar meiden waar ik me redelijk aan optrok. Niet

heel hecht, maar op school was het prima. Het was een hele verandering maar het ging allemaal wel

goed.

Waar ik wel een beetje verslaafd aan raakte was de snoepautomaat op school. En dan met name de

skittles. Vaak haalde ik een zakje voor onderweg naar huis en in de pauze nog een chocoladereep.

Het was in de zomer na het eerste middelbare schooljaar dat ik vond dat ik op foto’s best wel stevig

was geworden. In december nam ik dan ook het goede voornemen om op 1 januari te stoppen met

snoepen.

Maar al snel sloeg ik door in het afvallen. Ik zag hoe snel het ging, hoe makkelijk het eigenlijk was. Ik

had er totaal geen moeite mee.

Maar ik voelde me ook niet goed meer, en hoe slechter ik me voelde hoe minder ik ging eten. Ik

kreeg buikpijn, en daardoor werd ik ook echt bang om te eten. Ik kreeg steeds meer lichamelijke

klachten. Veel flauwvallen, afname van spierkracht, het steeds koud hebben, lage polsslag en noem

zo maar op. Ik lag de hele dag ziek op de bank, en deed het op een dag met een kopje bouillon. Op

school kwam ik niet meer, maar daar had ik het ook niet meer zo naar mijn zin. Ik had 1 vriendin en

de rest van de klas, daar had ik eigenlijk niks mee.

Al vrij vroeg in het jaar ging het zo slecht met me dat ik werd opgenomen op de kinderafdeling in het

ziekenhuis. Ik weet niet meer precies alles, voor mijn gevoel was ik er niet zo heel slecht aan toe,

maar volgens mijn omgeving was dat wel anders. Uiteindelijk heb ik 4 weken in het ziekenhuis aan de

sonde gelegen. Ik weet nog wel een beetje hoe ik de boel daar manipuleerde. Zo goed mogelijk

probeerde ik mijn eetstoornis te verbergen. Eten gooide ik heel stiekem weg, sondevoeding zette ik

stiekem lager als de verpleging niet keek. In het ziekenhuis had ik onderzoeken, maar ook gesprekken

met een psycholoog. Ik vond dat echt ontzettende onzin. “doe je ogen dicht en beeld je een boom

voor”. Daar kon ik helemaal niks mee. Ook moest ik verplicht in de speelruimte eten met een

pedagogisch medewerker. Daar zag ik elke dag het meeste tegen op.

Ondertussen verdedigde mijn moeder me tegen iedereen die zei dat ik anorexia had. Ik was ziek, dat

zag je toch. Ik was ook nog best wel jong voor een eetstoornis, dus het was ook logisch dat het niet

zo duidelijk was. Ik was ook zo goed geworden in het verbergen. In het ziekenhuis mocht ik niet veel

bezoek hebben, de reden daarvan is me nooit goed duidelijk geworden. Ik denk omdat de verpleging

me goed in de gaten wou houden.

Veel uit die tijd ben ik “kwijt”, en ik vind het moeilijk om over die periode te praten. Laatst had ik het

erover met een vriendin die me vertelde dat ze wel degelijk op bezoek was geweest, ik kan me het

niet meer herinneren. In mijn hoofd kwam er niemand dan mijn moeder. Maar ik ben dus niet zo

betrouwbaar in mijn herinneringen.

Het zijn details die ik nog wel weet. Mijn lievelingsliedje daar, het meisje wat tegenover me lag dat

een ongeluk had gehad met een tractor. De pakjes drinkvoeding die ik verplicht moest drinken, en

dat de cliniclowns langs kwamen. Ook weet ik nog dat ik op 2e paasdag verlof kreeg om een dagje

naar huis te gaan. Ik weet ook nog dat mijn broer toen een opmerking maakte als: “meid wat zie jij

eruit”. Mijn zelfvertrouwen was op dat moment heel laag, alles wat er tegen me gezegd werd bonsde

de hele dag na in mijn hoofd.

Toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen was ik er nog lang niet. Maar het wordt een erg lang

verhaal voor een blog, dus deel 2 volgt later.

Ik wil nog wel even terug komen op mijn laatste, wat “deprimerende” blog.

Het gaat gelukkig weer een stuk beter met me. Toen mijn man uit het ziekenhuis kwam (hij is

gelukkig ook weer volledig hersteld), konden we er goed over praten. We hebben samen ook

besloten dat ik een diëtiste ga bezoeken om me te helpen weer wat kilo’s aan te komen. Ik heb nog

geen afspraak gemaakt, maar.. ik ga bellen. Dat is mijn volgende doel ;)