Zonder jou…

Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je hebt als je thuis zit, in bed ligt op een tijd dat al je vriendinnen/leeftijdsgenoten aan het dansen zijn in de avond. Dat ze plezier hebben, genieten van het leven, genieten van hun vriendschap en genieten van het jong zijn. En jij, jij ligt daar alleen.. en of je wordt gemist heb je eigenlijk geen idee van. Je trekt je eigen conclusie, en kunt het ze niet kwalijk nemen. Je voelt je alleen, alleen met je eigen gedachten.

Wat ik hierboven omschrijf loopt als een rode draad door mijn jeugd heen. Ik kon nergens heen, was te moe, te zwak om mee te genieten van het leven. Mijn gedachten werden overschaduwd door mijn negatieve zelfbeeld, mijn controle over eten en mijn gevoel alleen te zijn. Het deed pijn. Nog steeds wordt ik af en toe met deze situatie geconfronteerd, zij het dan op een iets andere manier.

Het is een angst, een angst om afgewezen te worden. Omdat je niet kan wat de rest graag wil. Je wilt erbij horen, deel uit maken van hun leven. Doe je dat niet, dan wordt je al snel vergeten. Want er zijn zoveel meiden die wel kunnen wat jij niet kan…

Mijn man zei vandaag treffend: maar schat, kunnen ze dan niet iets gezelligs met je doen wat je wel kan? Kunnen ze daar dan geen rekening mee houden? Of is het dan ineens niet meer leuk?

Misschien wel, misschien is het alleen maar een kwestie van vragen. Maar ergens snap ik zelf wel, dat mijn levensstijl niet overeen komt met dat van hen en dat ik niet van ze durf/wil vragen om zich in te leven in mij. Misschien kunnen ze dat ook wel niet, of proberen ze het wel maar is dat lastig. Of proberen ze juist om mij mee te trekken in hun wereld en zijn het vergeefse pogingen en frustreert dat net zo goed bij hen.

Het kan allemaal… en mijn gedachten slaan opnieuw op hol. Er wordt getrokken in mijn hoofd, wel mee doen-niet mee doen-wel mee doen-niet mee doen… Je wilt zo graag, maar eigenlijk kan je niet, maar wil je eigenlijk wel? Of wil je toch liever in je eigen veilige vertrouwde plekje blijven? Is die buitenwereld eigenlijk wel zo leuk? Of eerder eng en onveilig.. Vragen die ik mezelf stel en de antwoorden blijven uit.

Mijn vriendinnenwereldje is ‘klein’. Of voelt klein aan. Omdat iedereen altijd druk is, druk met leven. Soms heb ik het gevoel dat ik hun belevenissen maar half mee krijg. Ik vraag me ook af of ze begrijpen hoe het is om moeder te zijn in een druk gezin.

Net zoals ik me jaren geleden  ook afvroeg of ze wel begrepen hoe het is als je het gevoel hebt dat je er niet toe doet.

Altijd in een andere wereld dan mijn leeftijdsgenoten. Toen en nu. Het voelt soms eenzaam, en ik vecht tegen de negatieve gevoelens die dan in mij rondsluimeren.

Inmiddels weet ik wel wat ik toen had moeten doen. En wat ik nu ook moet doen. Heel simpel eigenlijk. Praten. Praten over wat zij van mij verlangen, wat ik van hen verlang. Wat ze graag willen doen, of we elkaar tegemoet kunnen komen. Onuitgesproken angsten naar elkaar uitspreken, onzekerheden uit de weg ruimen. In een relatie komen communicatieproblemen al snel aan het licht, is het misschien wel het grootste probleem in relaties en werk je daar je hele leven wel het hardst aan. Maar hoe zit dat in vriendschappen? Investeer je dan ook in de communicatie naar elkaar? Via de app., Facebook, Twitter, wordt genoeg ‘gekletst’. Maar hoe zit het met het persoonlijke contact?

Actiepuntje voor komende week!