Mijn verhaal deel 2:

Nadat ik uit het ziekenhuis werd ontslagen belandde ik in een soort van achtbaan van emoties en dingen die er gebeurde. Zo vroeg mijn moeder een second opinion aan in het Wilhelmina kinderziekenhuis, begon ik weer een klein beetje te eten, en had ik het gevoel dat ik weer compleet de controle aan het verliezen was. Mijn moeder dwong me elke dag weer opnieuw om te eten. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik totaal van de kaart op mijn moeder haar bed lag te huilen, mijn hoofd onder een kussen verborgen. Volgens mijn moeder schreeuwde ik ook naar haar: ik haat eten! Dat het zo diep zat, dat kan ik me nu niet eens meer voorstellen.. Nu zou ik zeggen, de anorexia maakte me depressief. Er waren dagen bij dat ik wenste niet meer verder te leven.

Om toch nog enigszins controle te behouden had ik in mijn hoofd 1001 regeltjes, maar die mocht ik dan ook absoluut niet verbreken. Bijv. stipt om 7 uur ontbijten, 12 uur lunchen en 5 uur avondeten en geen minuut later! Naast de 3 hoofdmaaltijden waren tussendoortjes nog een stap te ver. Ik at elke dag bijna precies het zelfde. Maar… ik at, en daar waren mijn ouders al blij mee.

Het was elke dag weer puzzelen en verbergen. Ik deed de hele dag niks anders dan bezig zijn met tellen. Ik ging ook weer naar school, een paar uurtjes per dag. Mijn moeder bracht me met de auto want ik was nog te zwak om te fietsen. Ik had ook een bed staan op school, wat dat betreft dacht de school wel mee. Natuurlijk ging ik eigenlijk nooit rusten en als ik dan moe uit school kwam, dan was dat maar zo. Toch ging het steeds een stapje vooruit.

Wat voor mij zeker een stap in de goede richting is geweest is om van school te veranderen. Van 2 havo op de ene school, stapte ik in september over naar 3 mavo op een andere school. Ik was van ongeveer maart tot september niet naar school geweest dus het was de keuze, blijven zitten of een niveau lager weer beginnen. In mijn nieuwe klas had ik een vriendin uit de kerk, die had ook weer vriendinnen en in die groep werd ik goed opgenomen. Nog steeds heb ik een vriendin uit die groep over. Dank dat je er altijd voor me bent! ;)

In het WKZ werd mij van alles verteld, maar eerlijk gezegd ben ik zelf alweer vergeten wat de kinderarts er nou precies van vond. Waar het in elk geval sterk op leek was CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom), iets wat misschien niet volledig waar was, maar echt gezond was ik natuurlijk ook niet. Altijd moe, vage pijnklachten etc. Ook ging ik naar een internist in Utrecht, hij gaf me medicijnen voor mijn spieren en ook cranberry voor mijn blaas. Mijn moeder haalde eten voor me bij een reformwinkel. Zuurdesembrood en altijd verse gezonde producten.

Zuurdesembrood is brood zonder gist, in mijn hoofd moest een klein bolletje in werkelijkheid dus wel een gigantische bol zijn!  Die dingen speelde elke dag een grote rol in mijn denken. Omdat wat ik at wel altijd gezond was, durfde ik langzaam wat meer dingen te eten. Zo kon ik bijv. echt genieten van een stukje zalm met notenrijst en courgette. Vetarm bereid, maar toch… een grote overwinning. Aan de andere kant, ik weet nog dat we op een ogenblik in Frankrijk op vakantie waren voor mijn eindexamen 4 Mavo en dat we gingen wandelen. Na afloop zou mijn moeder saucijzenbroodjes bakken in het oventje. De hele weg heb ik over niks anders lopen nadenken dan over hoe ik onder dat broodje uit kon komen.

Ik was moe, zo moe van die stomme rotgedachten. Mijn leven bestond uit niks anders dan tellen, verbergen, nadenken, regeltjes en altijd weer die verrotte weegschaal…

Als mensen mij vragen, hoe ben je eraf gekomen? Dan blijf ik je het antwoord schuldig, het is misschien bizar maar waar. Ten eerste is het een proces geweest, een proces van steeds een beetje loslaten, een proces waarin ik steeds meer verlangde om normaal te zijn. Een meisje zoals iedereen, vrolijk en ondernemend. Ik heb in mijn hoofd steeds kleine stapjes genomen, met hulp van mijn moeder en onbewust van mijn vriendinnen op de nieuwe school. Onbewust ben ik steeds meer dingen gaan loslaten, tot de knop omging en ik ineens een koek at. Een koek?? Zonder dat ik er bij nadacht?! Na die overwinning ben ik langzaam maar zeker ‘genezen’.  Het heeft nog wel een poos gesluimerd, ik weet dat ik in elk geval nog tot 2006 moeite had met het niet zelf bepalen wat te eten, en ook met vet eten. Maar het is langzaam uit mijn leven geslopen, zo snel als dat anorexia in mijn leven kwam, zo ongemerkt ging het ook weer uit mijn leven. Nog steeds kon ik niet blij zijn als ik mezelf zag op een foto, kwamen soms toch weer de oude gevoelens boven. Maar ik was sterker geworden! En dat ben ik gelukkig nog steeds. Ik heb geen behandeling gehad, achteraf spijtig. Dat ik het zelf heb gedaan is iets om trots op te zijn, maar ik heb alleen aan mijn eetstoornis gewerkt en niet zozeer aan de onzekerheden en twijfels die mijn eetstoornis in gang hebben gezet. Deze onzekerheden spelen nog steeds een grote rol in mijn denken. Dat is jammer, en ik hoop dat ik nog stappen mag gaan zetten om ook deze dingen aan te pakken. Ik zeg het er voor de zekerheid nog even bij, behandeling is in 99% van de gevallen echt nodig om van je eetstoornis af te komen. Dus probeer het zeker niet zelf, er is namelijk hulp voor jou!

Het enige wat mij nu nog een rotgevoel geeft als het om eten gaat zijn mijn darmen. Die zijn door dit alles zo ‘zwak’ geworden, ze noemen het ook wel een prikkelbare darm. Het komt erop neer dat mijn darmen door het eten van vet of kruiden van slag raken en ik daar enorme buikkrampen van krijg. Vervelend, maar het is niet anders.

Over m’n buik gesproken… ik kreeg wel weer mijn menstruatie terug en kan nu zelfs zeggen dat ik een hele trotse moeder ben van 3 prachtige kinderen! Een moeder die hoopt dat haar kinderen nooit hetzelfde hoeven mee te maken.