Mooi?

Wat vind jij?

Hoe ziet voor jou het schoonheidsideaal eruit? Is dat lang haar, kort haar, krullen of  juist stijl haar. Dik of dun. Rood haar of zwart haar. Een grote neus of een kleine neus… Vrolijk of teruggetrokken, lief of kattig.

Ik heb altijd moeite gehad met mezelf. Hoe ik eruit zag. Vond mezelf niet mooi. Maar wat is eigenlijk mooi…

Ik zocht het even op in het woordenboek en vond dit:

Schoonheid: de eigenschap mooi te zijn….

Mooi: het oog strelend…

Niks zeggend eigenlijk. Kun je mooi omschrijven?

Ik was zo’n meisje dat ik absoluut niet als mooi zag. Verlegen, teruggetrokken, onzeker. Blonde krullen die me altijd in de weg zaten. Net iets teveel vet op mijn buik en mijn gezicht was eigenlijk iets te bol. En die beugel… verschrikkelijk gewoon. En dan was ik ook nog is mega klein.

Mijn klasgenoten daarentegen.. lang stijl haar, lang, slank, ‘mooie’ make-up. Droegen de nieuwste mode, wisten altijd alles van iedereen en konden met iedereen overweg. Zelfs de leraren waren gek op die meiden. Ik niet.. ik hoorde er niet bij. En hoe hard ik het ook probeerde, ik hoorde bij een andere wereld. Op school, thuis, zelfs in de kerk voelde ik me buitengesloten.

Ik wilde graag zijn zoals die meiden. Zelfverzekerd, mooi…

Af en toe werd ik gepest door mijn klasgenoten, maar het negeren was het ergste. Alsof ik niet bestond.

En zo ontstond mijn eetstoornis. Anorexia.

Een onderwerp waar ik liever niet over praat. Wat ik het liefst voor mezelf hield. Misschien voor een deel uit schaamte, maar ook omdat niemand er achter mocht komen. Want stel je voor dat je iemand anders de controle over ging nemen.

Inmiddels is het 10 jaar later en mag ik zeggen dat het goed met me gaat. Dat heeft mij een lange weg gekost, een weg met ups en downs. Met tranen van verdriet, tranen van frustratie en tranen van geluk. En nog steeds is het soms lastig.

10 jaar later weet nog steeds maar 1 persoon van mijn eetstoornis af, namelijk mijn man.                Drie maanden geleden heb ik het hem verteld. Ik kon het niet meer voor me houden. En na lang praten en nadenken ben ik een keuze gaan maken. Ik heb inmiddels een leven zonder anorexia, een leven met veel geluksmomenten. Maar soms ook hele moeilijke momenten. Inmiddels kan ik deze moeilijke momenten goed doorkomen. Ik weet hoe moeilijk dat kan zijn, zeker als je dat alleen moet doen. Daarom ga ik hier schrijven met een missie. Mijn missie is om mijn ervaringen te gaan gebruiken en om te zetten in iets positiefs. Om jou in te laten zien hoe mooi je bent. Ik weet niet of ik dat kan, maar ik kan je wel een virtuele knuffel geven. Je met woorden steunen, je tips geven, meeleven, mijn verhaal vertellen en laten zien dat we samen door kunnen met leven. Het leven heeft zoveel moois te bieden, veel meer dan je eetstoornis. Samen kunnen we door!!

Want vandaag weet ik wat mooi is. Ik ben mooi.

Ik met mijn wilde krullen, ik met mijn 1.60 kort. Ik met al mijn onzekerheden.