Over een finishdoek dat nog ver weg is

Soms denk ik wel eens wat te overhaast of dan denk ik dat de finish al in zicht is. Heel vervelend, want je weet dat je er nog niet bent en er gaat een golf van teleurstelling door je heen en niet onbelangrijk, het voelt als falen.

Nu ik in de nazorgfase zit, heb ik ook regelmatig het idee dat ik nog enkele meters hoef te lopen tot het finishdoek, of ik denk al dat ik het finishdoek ruimschoots gepasseerd ben. Helaas blijkt dat het om veel meer meters gaat, waarbij ik in werkelijkheid de finish niet eens kan ruiken. Laatst raakte ik weer even van het pad, ik kwam in een negatieve cirkel terecht waarin ik vooral veel negatieve gedachten had over mezelf en mezelf suf piekerde wat anderen van mij zouden denken en vinden. Ik raakte zover van het pad, dat ik slecht voor mezelf ging zorgen en ik dwangmatig leefde. Lichtpuntje was wel, ik zette mijn eetstoornis niet in.

Toen eenmaal het hek van de dam was, was het eerst belangrijk om te praten, te kijken waar is het misgegaan? En waarom zijn alle signalen dat het niet zo goed ging totaal niet binnengekomen? Waar had ik zelf kunnen ingrijpen?

Ik ontdekte al snel dat het dwangmatige gedrag, wat ik nog heb, nog sterk aanwezig is. Ik wil graag alles zo goed doen. Ik denk vaak als ik perfect ben, dat men mij aardig vindt, zodra ik niet perfect ben, ben ik bang dat men mij niet meer aardig vindt. En daarom eis ik zoveel van mezelf, ik wil altijd meer, hoger, sneller of beter. Of perfecter. En dat gaat nu eenmaal niet altijd.

Ondanks alles denk ik, dat dit weer een goed leerproces is. En ik weet nu ook, ik moet meer doen om de finish te halen. Ik moet zeker niet te snel rennen, anders stort ik voor ik de finish enkel maar kan ruiken.