Ik zit nu in het nazorgtraject van mijn behandeling, wat voor mij betekent dat ik mijn eetstoornis de deur uit heb gedaan. Het gaat oprecht goed met mij en daar durf en kan ik echt heel blij om zijn. Natuurlijk zijn er soms wel eens kleine dingetjes, maar betreft eten gaat het heel goed. Toch denk ik nog regelmatig terug aan de tijd dat ik iedere dag een strijd voerde met mezelf, eten en soms met de mensen om mij heen.

Toch heb ik geen heimwee meer naar mijn eetstoornis. Ik voel me nu veel sterker en energieker. Ik voel me veel waardevoller als mens. Soms zie ik wel eens dunne vrouwen, en dan bedenk ik me dat ik dan moet diëten als ik dat wil bereiken. En één ding mag duidelijk zijn. Geen dieet meer voor mij.
Maar er zijn nog veel meer dingen die ik totaal niet mis. Ik mis het hele dag calorieën tellen, totaal niet, ik heb wel wat beters te doen. Ik mis het altijd koud hebben niet, ik mis vatbaar zijn voor griep niet, ik mis het niet om van september t/m juni verkouden te zijn. En weet je wat ik nog meer totaal niet mis? Het steeds maar liegen over eten en gewicht. Ik hoef me ook niet te bewijzen, of beter of dunner te zijn dan anderen.

Nee, ik mis mijn eetstoornis totaal niet. Ik kijk met een open blik naar de toekomst. Niet dat het makkelijk is om op dit punt te komen. Daar gaat veel therapie, veel huilen en veel jezelf weer herpakken aan vooraf. Toen ik ooit in het begin van mijn behandeling voor-en nadelen opschreef van een eetstoornis, heb ik nooit kunnen geloven dat ik in de nadelen van de eetstoornis kón geloven. Nee ik heb geen heimwee meer.