En opeens is het moment daar, niet ver weg, maar heel dichtbij. Je ziet het moment naderen en toch voelt het onverwacht en raar. Maar je weet hoe hard je hiernaar hebt toegewerkt en geleefd. Ik heb het over afscheid nemen. 18 december neem ik afscheid van mijn groepsbehandeling en ga ik de nazorg in. Ik blik graag even terug in de tijd.

"Het was ergens in februari 2014, mijn lichaam was op. Mijn bloeddruk was te laag, veel te laag ijzergehalte, mijn bloedglucose normaal rond de 3,5(dus constant op niveau hypo), mijn hartslag haalde de 40 niet meer. Dit zijn zomaar wat feiten. De knop ging wel om, maar toch vond ik het lastig om de controle en de eetstoornis kwijt te raken. Ik had toen natuurlijk geen diagnose maar mijn ondergewicht in combinatie met mijn negatieve en anorectische gedachten waren alles behalve goed.
In mijn strijd om beter te worden kwam ik wel aan, maar ontwikkelde ik boulimia. Ik gebruikte al dieetpillen, laxeerdrank, laxeerpillen en afslankthee, maar dit werd door mijn boulimia heel veel meer.
Begin juni 2014 kwam ik met mijn eetprobleem naar buiten met mijn bundel: "Vriendinnen door dik en dun." Eind juni 2014 zag ik in dat ik mijn eentje de eetstoornis nog niet aankon en zette de eerste stappen tot behandeling. In september 2014 begon ik uiteindelijk met de behandeling in het eetstoornissencentrum Ursula."

Tja en er is zoveel gebeurd vanaf toen. Eind september 2014 stopte ik definitief met laxeren en dieetpillen. Maar dat is niet het enige wat ik bereikt heb. Ik heb geleerd om voldoende te eten overdag, naar behoefte te eten, maar ook te eten waar ik zin in heb. Ik hoef geen eetbuien meer te houden. Ik heb geleerd dat de eetstoornis inzetten niets oplevert op lange termijn. Ik ga me niet mooier of beter voelen als ik de eetstoornis inzet.
Ik ben veel liever en aardiger voor mezelf geworden. Ik voel veel meer emoties en doe daar ook wat mee. Ik hoef mezelf niet uit te putten als ik me een dag wat minder voel. En ik voel me ook zelfverzekerder, ik hoef mij niet te schamen voor mezelf. Want ik ben ik, en daar is niets mis mee. En als ik een baaldag heb, ben ik nog steeds ik en ben ik niet opeens minder dan ik.
En ik zal graag nog steeds blijven schrijven, om zo nog steeds helpende blogs te maken. Want ik gun het iedereen met een eetstoornis om beter te mogen worden.
Ik heb lang gedacht dat dingen bereiken in het leven, dingen waren als: studie/werk, goede resultaten met sport en slank zijn. Maar ik weet nu dat ik nu echt het belangrijkste in mijn leven bereikt heb, en dat is niet een belangrijke hardloopwedstrijd winnen, nee dat is het verslaan van mijn eetstoornis. En dat zal ik altijd als mijn belangrijkste overwinning zien.
Nu neem ik afscheid, van mijn eetstoornis. Gelukkig neem ik geen afscheid van jullie en zal ik lekker door blijven bloggen. Tot de volgende blog!