Ik heb al even geen blog meer geschreven. Ik ben op vakantie geweest en daarna had ik moeite om weer in het ritme te komen. Inmiddels ben ik weer in het ritme.

Toevallig heb ik vorige week: " Tot op het bot" weer teruggekeken. "Tot op het bot" was een tv programma over meiden met anorexia. Toen ik het voor het eerst keek, bijna twee jaar geleden, zat ik heel erg in mijn eetstoornis. Ik had alleen mijn eetstoornis niet erkent. Ik worstelde maar door met mijn problemen, mijn lichte gewicht en allerlei kwaaltjes. Ergens zag ik een hoop herkenning, maar mijn eetstoornis in mij zei dat ik voor een "echte" eetstoornis veel te dik was.

Op dat moment wist ik ook niet dat paar maanden later mijn lichaam zou gaan opgeven tijdens sporten, en ik me niet meer kon verschuilen achter mijn eetstoornis.

En nu ik weer kijk naar "Tot op het bot", ben ik nog steeds aan het vechten tegen mijn eetstoornis. Mijn eetstoornis is wat veranderd, er is nu ook een sterke boulimia-kant bijgekomen waar ik succesvol tegen vecht. Maar ik schrik ook als ik het terugkijk, dat ik echt zo ben geweest. En nee, ik zat niet elke dag huilend achter mijn eten, maar ik herkende wel de manier waarop ik met eten omging destijds, ik herkende de stress om eten, de gedachtes, ik herkende zoveel. Heel veel dingen zag ik toen niet als ziekte, maar als leefstijl, of het was bij mij niet erg niet genoeg..

Maar nu weet ik veel beter. Ik zie in dat ik toen ik "Tot op het bot" keek zelf ook heel erg ziek was. Het heeft me geraakt dat ik zo ziek ben geweest en ik dit zelf niet inzag. Maar nu ik terugkijk, zie ik ook hoeveel er al veranderd en verbeterd is. Ik krijg er tranen van.