Het onderwerp 'uit' eten is een apart hoofdstuk. Toen de vader van Jesse aangaf dat hij wilde scheiden, maakte Jesse zich grote zorgen of we dan nog wel 'uit' eten zouden kunnen gaan. Dat was 1 van zijn favoriete bezigheden. Jesse was toen 12 jaar. De afgelopen 3 jaar werd het een bezigheid die hij steeds liever vermeed. Hij wil het liefst thuis eten zodat hij weet hoe het is klaargemaakt, welke olie is gebruikt, welke ingrediënten er in zitten en zeker ook hoeveel precies van alles. Daar heeft hij in een restaurant natuurlijk geen controle over.

Voor zijn verjaardag in november had hij van mij een 'weekendje' weg kado gehad, 2 overnachtingen in een hotel naar zijn keuze. We zouden eigenlijk al in december gaan maar aangezien Jesse toen net bepaalde stappen had gemaakt qua verandering in voedingspatroon wilde hij het liever een andere keer doen. De stappen die hij had gemaakt zorgde al voor de nodige extra onrust en hij zag het niet zitten ook nog de onrust van het eten op een andere locatie erbij te hebben.

Afgelopen voorjaarsvakantie durfde hij het wel aan. Hij had een mooi hotel uitgezocht vlakbij een grote stad en had er zin in. Van tevoren had hij al onderzocht waar we zouden kunnen gaan eten. Ik hoor dat aan en probeer hem zoveel als mogelijk in het Nu te halen door te benoemen dat we het nu nog niet precies hoeven te weten en dat als we daar zijn, wel weten hoe, wat en waar. En dat helpt meestal wel, nu hielp het in ieder geval. Alles wat hij bedacht had, liep anders en dat was eigenlijk beter. We hebben de betreffende stad uitgekamd op 'gezond eten' lunchtentjes en een paar hele leuke uitgeprobeerd. Het hotel had een hele leuke kaart en Jesse heeft inmiddels geleerd dat hij gerust wat aanpassingen kan vragen zoals bijvoorbeeld de dressing apart en de saus apart waardoor hij met een gerust hart uit eten kan gaan. Ik zou liegen als ik zei dat het helemaal een ontspannen 'uit' eten sessie is geweest maar hij maakt echt stappen en durft steeds meer te vragen om wat hij nodig heeft. En dat is fijn, superfijn!!

Kan het onderwerp eten ook een keertje 'uit'? Nee, elke dag moet er gegeten worden. En niet 1 keer per dag maar meerdere keren. Dit levert Jesse de nodige hoofdbrekens op. Hij staat ermee op en gaat ermee naar bed. Als hij 's avonds in bed ligt, is hij al aan het bedenken wat, hoe en wanneer hij de volgende dag gaat eten en vraagt hij zichzelf af of dat dan wel de 'juiste' keuze is. Momenteel heeft hij voor de ochtend een in zijn ogen perfecte formule gevonden. Hij zit daar dan ook intens van te genieten en zegt dan heel vaak hoe lekker, echt lekker!! hij zijn ontbijtje vindt. Het duale is dat hij dan ook meteen benoemt dat hij het jammer vindt als zijn schaal leeg is en hij weer tot morgen moet wachten voordat hij het weer mag eten. Loopt dan wat te mopperen over het brood wat mee naar school moet en blikt al beetje vooruit naar het avond eten.

Het goede nieuws is natuurlijk dat hij eet, dat is ook wel eens anders geweest. Het goede nieuws is ook dat hij meestal rustig eet. Nog beter nieuws is dat hij graag wil gaan groeien en daar echt zijn best voor doet. Het is geen nieuws dat hij dus een groot deel van de dag met eten bezig is en dat af en toe spuugzat is. En eerlijk gezegd niet alleen hij! Maar ja, het onderwerp eten kan nu eenmaal niet 'uit'!