Even een korte terugblik en een citaat uit mijn vorige blog over de vakantie die aanstaande was: 'Morgen gaan we op vakantie. Hij heeft er zin in en ik ook. Het zal een heel andere vakantie worden dan vorig jaar toen hij op zijn dieptepunt zat. Er zal ontspanning zijn bij de maaltijden en zijn energiepotje is gevuld genoeg om dingen te ondernemen. De fietsen gaan mee zodat we er lekker opuit kunnen gaan.' 

Toen ik dit schreef de avond voordat we weggingen was het een soort van 'wensdenken' waarvan ik hoopte dat het een beetje uit zou komen. Het mooiste is dat het allemaal is uitgekomen!!! We hebben zo'n fijne ontspannen vakantie gehad. Jesse was relaxed bij de maaltijden en heeft zelfs wat nieuwe gerechten uitgeprobeerd. Elke dag hebben we een stuk gefietst en ik hoefde niet te 'helpen'. Zijn energiepotje was goed gevuld. Natuurlijk had hij nog zo zijn moeilijke momenten.

Het moeilijkst was het voor hem om uit eten te gaan. Hij heeft dan geen zicht op hoe het eten wordt bereid en wat precies de ingredienten zijn en dat zorgt voor onrust en spanning. Deze vakantie dus maar niet te vaak die uitdaging opgezocht en veel zelf gekookt. Nou ja zelf?! Jesse vind het fijn om te koken en heeft er zeker ook talent voor dus het was geen straf om bij de caravan te eten ;-) Verder vond hij het moeilijk om een ritme te vinden qua eetmomenten. In de vakantie is er een andere ritme als hij gewend is en was het vooral de eerste dagen zoeken naar structuur. Daarna ontstaat er een nieuwe structuur en kwam ook daar ontspanning.

En die ontspanning zet zich voort. Afgelopen week ging ik een dagje naar Arnhem met de kids. We hadden daar een 'verplichting' midden op de dag waarna we van de nood een deugd maakten en even gezellig Arnhem in zijn gegaan. Normaal gesproken leverde zo'n dag Jesse de nodige stress op rondom eten. Wat moet er meegenomen worden qua etenswaar en hoeveel?!?!?. Ik had het idee geopperd ergens samen te gaan lunchen. Tot voor kort wilde Jesse hier dan niet aan mee doen en nam dan zijn eigen brood mee maar nu zei hij dat hij mee ging lunchen.

Op zoek naar een geschikte lunchlocatie dus. We gaan dan eerst op onderzoek uit en bekijken de lunchkaarten kritisch. Toen we de kaart stonden te bekijken bij een eettentje, vroeg de eigenaar of er wat voor ons bij stond. Ik antwoorde dat er veel lekkers op stond maar dat we een criticus in ons midden hadden. Hij vroeg aan Jesse wat hij dan graag wilde hebben en na een korte conversatie over de broodsoorten die niet op de kaart stonden maar wel mogelijk waren, besloten we daar te blijven lunchen. Totale ontspanning tijdens de lunch en ook na de lunch!!! Hoe fijn is dat! De hele middag was Jesse ontspannen en ging braaf winkel in en winkel uit met mij en zijn zusje en wij met hem.

Twee voorbeelden van de afgelopen periode die aangeven dat er steeds meer ontspanning in ons leven komt. En die ontspanning wens ik iedereen toe die worstelt met een eetstoornis of samenleeft met iemand die een eetstoornis heeft.

Ik zou heel graag in contact komen met andere mensen die nog midden in de worsteling zitten. Ik heb het zelf enorm gemist dat ik een soort van klankbord had en ik wil nu zelf heel graag een klankbord zijn voor anderen. Hoe dit vorm te geven weet ik nog niet precies maar als je een reactie plaatst bij mijn blog reageer ik wel. Aarzel niet maar vraag. Wie weet komt bij jullie de ontspanning dan ook een stapje dichterbij?

Reageren kan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Vermeld dan dat je reageert op de blog van een ouder: Loes en dat je graag in contact wil komen met haar. Je mail kan dan worden doorgestuurd naar de webredactie.