Jesse zegt 'Ja' tegen volle yoghurt!?|

Ja dus? zullen een aantal mensen nu denken. En ik snap dat veel mensen niet snappen wat voor een enorme grote stap dit is voor hem. Al sinds ongeveer een half jaar krijgt hij als advies van zijn dietiste dat hij beter volle yoghurt kan gebruiken in plaats van magere. De laatste keer dat ze het weer herhaalde, zei hij dat hij dat echt nooit maar dan ook nooit en dan ook echt NOOIT ging doen. En eenmaal buiten werd hij woest maar dan ook echt WOEST. Die vieze vette troep ging hij niet naar binnen werken. Dat kon zijn hoofd en zijn lijf niet aan. En nu, sinds anderhalve week is hij om. Zo maar van de een op de andere dag vroeg hij of ik volle yoghurt voor hem mee wilde nemen. Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte maar hij meende het serieus. De eerste dag werd het nog vermengd met magere maar toen die eenmaal op was, was het klaar daarmee. Ik besef, terwijl ik dit opschrijf, dat het me nooit gaat lukken om in woorden uit te drukken hoe belangrijk deze stap voor Jesse zijn genezingsproces is. Alleen mensen die van dichtbij een soortgelijke strijd hebben meegemaakt, zouden een beetje kunnen snappen wat er zich allemaal heeft afgespeeld rondom het thema 'yoghurt'. De dietiste snapt het ook. Ik werd geraakt door haar reactie. Zo vol empathie dat ik er vol van schoot. Het raakt mij dat de strijd van Jesse soms zo eenzaam gevoerd moet worden en dat hij weinig steun en empathie van zijn omgeving krijgt. Tegelijkertijd snap ik dat het ook heel moeilijk uit te leggen is, als je er niet midden in hebt gezeten.

En hoe het nu precies komt dat de knop om is bij Jesse? Hij zegt vaker 'nee' tegen dingen waar hij voorheen dacht niet om heen te kunnen, geeft aan wat hij wil en komt voor zichzelf op en iedere 'nee' is een 'ja' tegen zichzelf. En dat is meteen een mooi bruggetje naar het boek 'Jongste zegt nee' van Angela Mastwijk. Ik werd in februari vorig jaar getipt door mijn buurvrouw dat er een artikel in de Libelle stond over de schrijfster van dit boek. Ik zat toen net in de fase dat de hulpverlener mij als ouder een rol toedichtte waarvan ik voelde dat het niet klopte. Ik heb het boek gekocht en in 1 adem uitgelezen. De herkenning en daarmee erkenning hebben mij inzichten gegeven en daarmee handvaten die van onschatbare waarde zijn geweest in het proces van het afgelopen jaar. Een aanrader voor iedere ouder die worstelt met een kind met een eetstoornis en hulp zoekt, of al hulp heeft maar voelt dat dat niet de hulp is die past. Ook Jesse die echt helemaal niet, en dan bedoel ik dus ECHT NIET van lezen houdt, heeft het boek recentelijk in zeeeeer korte tijd uitgelezen en vond het een fantastisch boek!
Jesse heeft dus geleerd 'Nee' te zeggen en daarmee zegt hij onbewust steeds duidelijker 'Ja' tegen zichzelf en recentelijk tegen volle yoghurt. Ben zo benieuwd wat zijn volgende stap zal zijn.