Vorig jaar eind mei werd het 'ziekenhuis thuis' protocol door GGZ ingelast om Jesse te laten aansterken. Hij mocht niet meer naar school, moest 24 uur per dag begeleid worden, minimaal bewegen op een dag en zijn eetlijst werd uitgebreid met extra voedingsmiddelen om aan te komen. Die periode heeft indruk gemaakt op Jesse want hij had het er de afgelopen week vaak over. We haalden wat herinneringen op en waren het er samen over eens dat het zeker geen fijne tijd was maar dat het blijkbaar wel nodig was om te komen waar hij nu is. En waar hij nu is, hadden zowel Jesse als ik een jaar geleden nog niet durven hopen.

Er is ergens een knop omgegaan de afgelopen maand en dat heeft er voor gezorgd dat hij grote stappen heeft gezet. Hij heeft de controle losgelaten over het boodschappen doen en wil niet elke keer meer mee, hij bemoeit zich niet meer met het kookgebeuren al blijft hij het gewoon leuk vinden om mij te helpen in de keuken en samen het menu te bedenken, hij eet een paar keer per week een banaan i.p.v. alleen maar appels, hij heeft op school bij de kookles zijn eigen brouwsel opgegeten iets wat hij tot voor kort echt niet deed (en dat was niet omdat het niet lekker was want koken en bakken kan hij als de beste!), er is geen paniek meer na elke avondmaaltijd, er is geen paniek meer bij het ontbijt, hij varieert veel meer in wat hij eet, hij gaat rustig slapen en heeft daarbij geen last meer van paniekaanvallen en dwanggedachten, hij stelt geen duizend vragen meer op een dag. En ik vergeet er nu vast nog een paar maar de strekking van het verhaal is.....er is RUST gekomen in Jesse en daarmee in ons huis en daarvoor ben ik zo dankbaar!

En niet alleen ik! Ook Lola geniet volop van de rust in huis. Voor haar als zusje is het zeker geen makkelijke periode geweest. Als baby kon ze al heel slecht tegen boosheid om haar heen, zodra iemand zijn stem verhief, begon zij te huilen. Nou de afgelopen periode heeft ze wat te verduren gehad qua boze buien om haar heen. Het mooie is dat ze Jesse onvoorwaardelijk bleef steunen op haar manier. Ze had volop begrip voor de soms onverdraaglijke situaties die om haar heen ontstonden. En als Jesse over haar grens ging en echt onredelijk tegen haar deed, pakte ze hem op haar manier aan. Eerlijk gezegd heb ik heel vaak gedacht dat ik haar deze periode heel graag bespaard had maar zie nu ook dat ze heel veel heeft geleerd.
De kleine stapjes van Jesse zijn hier en daar uitgemond in reuzenstappen en dat is echt zo mooi om te zien. Natuurlijk zijn er af en toe momenten dat hij terugvalt maar die horen erbij. Al met al gaat hij vooruit en is er zoveel meer rust in hem en dat doet hem goed!