Regelmatig staat Jesse op met duizenden vragen in zijn hoofd en buikpijn. Buikpijn is momenteel wel een thema. Zijn buik is zowiezo een thema. Sinds hij weer min of meer 'normaal' is gaan eten, is er op zijn buik een laagje vet ontstaan. Dit zit hem behoorlijk in de weg en leidt regelmatig tot paniekaanvallen want hij is panisch voor vet op zijn lichaam. Diverse hulpverleners hebben hem uitgelegd dat zijn lijf dit vet hoogstwaarschijnlijk tijdelijk daar heeft opgeslagen om zijn lijf straks een groeispurt te kunnen laten maken. Hij knikt dan 'ja en amen' maar iets in hem schreeuwt dat dat laagje vet daar niet hoort te zitten. Zijn zelfbeeld is, zoals bij de meeste eetstoornis 'collega's', nogal vertekend. Hij vergelijkt zichzelf regelmatig met leeftijdgenootjes en komt er dan zelf niet positief uit.

Zijn duizenden vragen zijn veelal dezelfde, dag in dag uit. Welk antwoord ik ook geef, het is nooit hetgeen hij wil horen. Als dat wel het geval is, komt er wel weer een 'ja maar' gevolgd door een andere vraag die de vorige weer volledig onderuit haalt. Hierdoor komt hij in een soort cirkelredenatie terecht waar, zoals bij de meeste cirkels, geen einde aan komt. Sinds kort probeer ik niet meer op de inhoud van de vragen in te gaan, maar te benoemen wat ik zie, bijvoorbeeld als hij veel vragen heeft: 'ik zie dat je daar erg van in de war raakt' en ga dan op het gevoel in 'wat moet dat lastig voor je zijn om zo in de war te zijn'. Soms gaat hij dan nog even door met vragen stellen maar zolang ik maar niet op de inhoud in ga, krijgen we in ieder geval geen strijd en komt er bij hem ook sneller weer een soort van rust te voorschijn.

De meeste vragen gaan over dat hij zo graag zelf weer wil kunnen voelen. Voelen wat hij wil eten, wanneer hij wil eten, hoeveel hij wil eten om vervolgens te kunnen voelen dat hij genoeg heeft gegeten. Opeens roept hij 'mama misschien wil ik wel liefde!'. Ik schiet vol en de tranen lopen over mijn wangen. Hij vraagt of ik hem wil knuffelen en natuurlijk wil ik dat. Ik vertel hem hoe moeilijk ik het soms vind om hem zo te zien worstelen en hoe graag ik alle nare omstandigheden in zijn leven voor hem weg zou willen weg toveren. Acceptatie is het toverwoord! Zowel voor hem als voor mij. De vele gedachten accepteren, accepteren dat het soms goed en soms iets minder goed gaat, accepteren dat zijn lijf soms geen energie heeft, accepteren dat hij daardoor nog niet de stappen kan maken die hij wil. Ik vertel hem dat ik onvoorwaardelijk veel van hem hou en dat hij goed is zoals hij is. Liefde voor zichzelf, zou dat een onsje meer kunnen zijn?