Deze blog schrijf ik met de intentie om meer te laten weten over de wereld van de stemmetjes aan de binnenkant van mijn hoofd. Ik wil afsluiten met een gedicht.
Toen ik voor de allereerste keer bij de huisarts kwam (in 2011) was het eerste wat ik zei: 'Ik heb stemmetjes in mijn hoofd'.
Ik wist niet wat ik ermee moest. Het was alsof een radio geen stopknop had, een machine geen draai naar uit en een achtbaan in de vorm van een 8 met continue elektriciteit. Het nam alleen maar toe. En ik moest gehoorzamen. Dit ontwikkelde zich tot rollen waarin ik mij voordeed. Op zich is het normaal om een 'rol' te hebben, iedereen heeft wel een rol: op het werk, op school of bij de sport club. Maar het werden aanpassingsrollen die ik niet meer kon uitschakelen. Dit gaat zo snel dat het moeilijk is om te volgen wanneer de keus gemaakt moet worden om er niet naar te luisteren.

Dit onderscheid is er (nog steeds) niet. Of wanneer ik het gesprek moet aangaan met een stem. Ik probeer het steeds meer te zien als een deel in mij dat iets wil zeggen, dat wil iets bereiken. Niet wegduwen, dat maakt het boos. Niet opvolgen, dan wordt het sterker. Niet negeren, dan is het teleurgesteld. Maar wat dan wel? De stemmen geven iets aan, het heeft een signaalfunctie. Dit is wel heel moeilijk om zo te zien, want er worden dingen gezegd of soms geschreeuwd die echt heel naar zijn. Toch hebben ze een doel. Dit merk ik doordat, ongeacht wat ik doe, het mij ergens naartoe brengt. Het leert mij iets. Als ik het wel opgevolg, word ik vroeg of laat geconfronteerd met het feit dat dit toch niet de bedoeling is. Als ik het negeer, blijft het jennen. Als ik er ruimte aan geef, neemt het af. Dit lijkt het 'beste' te zijn, een van de keuzes die voor het meeste rust zorgt. Maar dit is ook het allermoeilijkst, want alles in mij schreeuwt dat ik wat anders moet doen dan het gene wat ik op dat moment doe. Het lijkt wel een stemmenwereld in de binnenkant van mijn hoofd. Dan weer oorlog, dan een stilstand, een vuur en weer een ander moment een leegte. Messteken, geschreeuw, tegenstrijdigheden.

Het meest voorkomende stemmetje dat maar blijft opkomen zegt constant: 'je stelt niks voor'. Met alles wat ik doe. Als ik iets niet weet, heb ik geen kennis. Als ik geen Engelse woordjes doorneem, ben ik ook hierin dom. Als ik niet een berichtje heb gestuurd naar een vriendin, ben ik het niet waard om een vriendin te hebben. Het rateltje stopt nooit.

Gevangen stemmen
Iets installeert zich langzaam
en kwellend
vastbesloten te blijven
zonder enige twijfel

terugkeren
is geen wandeling
contactbreuk met het leven
vraagtekens bij het beleven

Het is zo wankel
Er is teveel gevoel
Handelingen
Van hier naar daar

Hun relatie met elkaar
Is als geschoten
Aansluitend
Vullen ze elkaar aan

Er wordt geroepen
'Tweedehands
met een vetlaagje lelijkheid
bestaande uit geen waarde

een kleintje zonder volwassenheid
met druppels egoïsme
stenen van haat opgeslagen in het lichaam
met gezichten van schaamte en fake lachjes'

alsof het op zoek is naar iemand
buiten het zichtbare veld
alsof er wordt gepraat over iemand anders
jezelf gewoon ontkent

Je zegt
Je stelt niks voor
En zachtjes
In het andere oor
Je vergist je