Zaterdagochtend vroeg vertrok ik met mijn vader naar de Eetstoornis Bewust Zijn- dag in Amsterdam. Human Concern heeft deze dag georganiseerd. Eigenlijk wilde ik er niet heen en toen ik er ook daadwerkelijk was ging dit gevoel niet weg. Ik kwam vooral hiernaar toe om het stuk inspiratie te laten groeien en een stukje hoop. Daarnaast hoopte ik dat ik de band met mijn vader sterker kon maken door hem mee te nemen naar de workshops die er werden gegeven.

Na de opening van deze dag gingen we naar de eerste workshop. Deze ging met name over de omgeving, het systeem om je heen. Zelf heb ik hier niet zoveel kunnen uithalen maar dacht dat het voor mijn vader fijn kon zijn om begrip en herkenning te vinden. Ik weet dat hij bij de eerdere behandelingen dit heel waardevol vond.
Het was een informatieve bijeenkomst. Ik merkte dat het zo belangrijk is om ' echt' contact te hebben met de mensen waar ik van hou en ondanks dat ik heel erg bang ben om alleen over te blijven, voelde ik een energie om te werken aan onderlinge relaties. Toch kwam er meteen weer een keerzijde: ' Willen zij dit wel?' Ik vind het nog steeds lastig om open te zijn en te kunnen laten zien wat ik voel, contact te zoeken met mijn zusjes en geen schijn te vertonen omdat ik denk dat dit nodig is.

Overtuigingen in mijn hoofd raakten hoeken van het verleden, er kwam een onrustig gevoel en naarmate ik meer verhalen van ervaringsdeskundigen hoorde nam dit gek genoeg toe. Je zult juist denken op zo'n dag dat de hoop toeneemt en de wanhoop (wat ook centraal stond) zou afnemen. Dit was bij mij niet het geval. Natuurlijk is het bijzonder om te zien hoeveel mensen wél kunnen herstellen en dat zij zo gezond en anders in het leven zijn gaan staan. Maar ik werd wanhopiger omdat ik zoveel oppikte (daar een eigen draai van maak) en voelde dat het mij niet zal gaan lukken!
Dit gevoel komt bij mij vooral voort uit het feit dat de mensen om mij heen allemaal passies hadden en hebben. Zij kúnnen iets, voegen iets waardevols toe aan de wereld en hebben mooie realistische doelen. Als ik dit dan op mezelf betrek, voelde ik meteen een gat. Niks. Geen woorden of beelden, geen idee gewoon wat ik beteken en kan. Ik wil heel graag ervaringsdeskundige worden maar wat kan ik dan vertellen? Ik weet dat dit een sterk thema is van mij, en ik sleurde het de hele dag achter mij aan.

Het was lastig om iets met die opstapelingen gedurende de dag te doen. We hadden na deze workshop de lunch. Vere en Judie (de koks uit Portugal) hadden allerlei Portugese dingetjes klaar gemaakt en stonden met glimlach te wachten op iedereen die hen kwam begroeten. Heel leuk om ze te spreken. Toch ook ongemakkelijk omdat ik niet goed kon vertellen hoe het nou eigenlijk ging. Ik was expres niet heel erg op de omgeving gericht toen we gingen eten omdat er natuurlijk zoveel meiden/ jongens zijn die allemaal in een andere fase zitten en ik dan zal gaan vergelijken.

Hierna gingen we naar de voorstelling ' Stillen' en dit vond ik confronterend. Ik wilde eigenlijk niet heen maar enkele mensen hadden mij toch aangemoedigd. Ik vond het ook een beetje gek om met mijn vader deze voorstelling te bekijken, bepaalde gedachten en handelingen worden rechtstreeks voorgedaan en je ' kijkt' er dan van een afstandje naar. Hierna was ik best wel vol. Mijn vader wilde de virtuele bril graag meemaken, ondertussen ben ik met een meisje gaan praten.
Van deze dag heb ik wel geleerd dat het belangrijk blijft om deze opstapelingen toch uit te spreken, hoe hoog die drempel ook is. Dat ik mij niet door de stemmetjes in mijn hoofd moet laten tegenhouden.

Het was mooi en moeilijk tegelijk om de verhalen te horen en 'wijze' woorden te geloven of te laten doordringen. Eén ding weet ik wel zeker: waar ik ben geweest, hoeveel regie er is ontnomen en hoe naar het is om zover van jezelf af te staan, wil ik niet en nooit meer. Dat wordt door zo een dag weer extra duidelijk voor mij.
Mijn wens is om daar op een dag te staan als ervaringsdeskundige en blij te zijn met wie IK ben!