Lieve ik, je bent ziek! Wie? Ik? Nee joh, ik niet!

Het onder ogen komen doet pijn.
Dat is iets wat niemand wil voelen, want dat gevoel is niet fijn!

Ik wil me groot houden, laten zien dat ik alles wel aan kan. Ik wil niet dat mensen zich zorgen maken. Ik wil ze geen pijn doen en ze zo raken..

Wat ik aan de buitenwereld laat zien is een mooie lach,
Ja, dat kan ik wel elke dag!
Maar de traantjes die elke nacht vloeien in bed laten mijn binnenwereld zien. Het doet me verdriet, maar niemand die het ziet..

Als ik me voor eventjes niet zo groot hoef te houden. Geen maskertje op me gezicht,
heel even, alleen voor dit gedicht.
Het is misschien niet stoer, sterk en fijn, maar hoe zal het dan van binnen zijn?

Gedachten, leegte, angst en verdriet. Ik zie alles aan me voorbij gaan,
maar waarom kan ik die eetstoornis nou niet gewoon laten gaan?

Waarom kan ik niet 'gewoon' normaal eten?
Al die regeltjes en verboden producten, ik zou beter moeten weten..
Ik schaam me er zo erg voor.
Hoelang gaat dit op deze manier nog door?

De eetstoornis heeft de overmacht,
is het dan toch erger dan ik dacht?

Het maakt me gek, dat constante stemmetje in me hoofd.
Door niet te eten voel ik me soms verdoofd.
Dan is het verdriet en de angst er even niet, maar dat is de goede oplossing niet.

Vrienden kan ik op deze manier wel vergeten.
Wat is er nou leuk aan iemand die zo gevangen zit in zichzelf en nooit iets wil eten..

Ik voel me zo alleen, maar waar moet ik heen?
Daarbuiten gaat het leventje gewoon door.
Wat ik zo graag wil is een begrijpend luisterend oor.

De angst dat ik voor altijd alleen zal blijven, dat niemand meer om me geeft,
maar liefde is iets wat iedereen nodig heeft!

Ik doe mijn gezinnetje ook veel pijn en verdriet. Ze zien me steeds verder wegzakken,
ik zou willen dat ze mijn eetstoornis af konden pakken.

Kan ik alle verwachtingen wel aan? Ziet iemand mij nog wel staan?
Waarom wil ik altijd maar presteren en beter zijn.
Waarom is dat voetstuk zo fijn..

Maar ik wil niet meer leven op deze manier.
Mijn leven staat nu stil, dat is niet wat ik wil!

Ik wil weer genieten, zonder gedachten, vrij zijn!
Al zou ik dat gevoel maar heel even weer mogen meemaken, wat zou dat fijn zijn!

De leegte van binnen,
de angst, ga ik dit ooit wel overwinnen?

Ik mis mijn oude leventje zo.
Lieve ik, waar ben je? Ik weet dat je er diep van binnen nog wel zit!
Je kan dit.
Je moet alleen nog wat meer in jezelf geloven!
Je mag echt niet opgeven dat moet je me beloven!

En ik weet dat mijn lieve gezinnetje, Nancy en de rest van HC mij steunen, zij geven mij vertrouwen en een veilige basis.
Ze geloven er in dat een kans op herstel nooit te laat is.
Het herstel gaat met een lach en een traan.
Maar diep van binnen weet ik dat ik met de hulp van deze lieve mensen er ooit boven kan gaan staan.

Ik ben een Pitbull en bijt me erin!
Het einde van deze reis zal zijn dat ik van de eetstoornis win!

Het heeft zijn tijd nodig, maar ik weet zeker dat ik op een dag kan zeggen: lieve eetstoornis, mijn vriend en vijand, ik heb je niet meer nodig.
Ik kan het leven nu zelf aan.
Ik laat je gaan..