Kliniek? 5-daagse dagbehandeling?
Een enorme klap die alles aan het wankelen bracht met blinde paniek en een opluchting tegelijkertijd. Want ik was op. Na zoveel jaar in mijn geheime donkere wereld opgesloten te hebben gezeten, vechten tegen mijn lijf, stiekem mezelf vol vreten, alles eruit kotsen tot alles draaide, om mezelf vervolgens te haten en mijn lijf te verafschuwen. Met altijd maar dat eeuwige glimlachende masker op: 'Met mij is niets aan de hand, ik moet alles alleen kunnen, ik moet me niet zo aanstellen!'

Maar pff, voordat ik daar was... dat duurde jaren. Wat net als bij zo velen onschuldig begon met lijnen, werd al gauw een jarenlange vernietigende obsessie. Ik at nauwelijks, , sportte veel, viel af en kreeg complimenten. Totdat het begon op te vallen. Waarop ik het braken ontdekte. Totdat ik zoveel honger had en ik me niet meer kon beheersen. Omdat ik braakte was algauw het hek van de dam, twee boterhammen werden er vijf, vijf boterhammen werden een heel brood. Of een zak chips, rollen koek, kaas en chocoladevla. Ja én, niet of. Soms bestond mijn dag uit één grote eetbui. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, eten, braken, eten en weer braken. Wat haatte ik mezelf. Waarom was ik zo zwak en kon ik niet gewoon vasten? Waarom was ik niet sterker?

In de behandeling werd tegen me gezegd dat een eetstoornis vaak iets te maken heeft met onzekerheid, emoties en dat soort rare dingen. Kon best dacht ik, maar bij mij werkt dat anders. Ik ben gewoon te dik en heb daarom een eetstoornis. Niets was minder waar. Maar omdat ik de hele dag bezig was met eten, niet eten, sporten, calorieën verbranden, plannen wat en hoe laat ik weer mocht eten, was er helemaal geen ruimte in mijn hoofd voor iets anders. Pas toen er rust kwam in mijn eetpatroon, kwam er ruimte voor alles wat er onder mijn eetstoornis verstopt zat. Mijn doordringende onzekerheid, met een enorm perfectionisme tot gevolg, gevoelens van minderwaardigheid en altijd dat stemmetje in mijn hoofd dat als iemand me beter zou leren kennen ze zouden ontdekken hoe verderfelijk zwart en verschrikkelijk ik van binnen was.

Met vallen en opstaan, ongelooflijk veel tranen, moed en steun durfde ik steeds een stapje verder te gaan. Durven loslaten van de vertrouwde bescherming die mijn eetstoornis me bood. Zoals ik het vaak zeg: tijdens mijn behandeling heb ik geleerd hoe ik moest eten, ik had mijn rijbewijs gehaald. Maar na het behalen van je rijbewijs begint het pas echt, door de weg op te gaan leer je écht autorijden. Na mijn behandeling leerde ik met alle tools die ik had gekregen mijn leven te leven. Om de tegenslagen van het leven, liefdesverdriet, pijn, verlies en onzekerheden aan te gaan zonder te hoeven vluchten in het eten. Maar het belangrijkste nog wel was dat ik leerde om me kwetsbaar op te stellen. Mocht gaan ervaren dat er echt heus andere mensen waren die om me gaven, die me de moeite waard vonden en die er voor me waren. Voor mij een ongelooflijk zware emotionele weg om me zo kwetsbaar op te stellen. Maar zo ongelooflijk waardevol gebleken!

Ik heb na mijn behandeling ontzettend veel baat gehad bij het doen van vrijwilligerswerk als ervaringsdeskundige. Wat na mijn afstuderen mijn werk heeft mogen geworden. Wat ik mee wil geven vanuit mijn ervaring? Voor iedereen die een eetstoornis heeft: het kan. Het kan echt. Ja, het voelt soms uitzichtloos. Ja, het doet soms ongelooflijk veel pijn. Ja, ik heb weken gehuild, denkend dat de tranen nooit op zouden houden. Maar dat deden ze wel!

Wat wil ik aan de professionals meegeven? Dat wanneer de behandeling stagneert of vastloopt, dit geen gebrek aan motivatie is. Wie kiest er vrijwillig voor om met een gebroken been te blijven lopen? Besef dat het voor jou wellicht gewoon een dag op het werk is, voor degene met een eetstoornis, het hele leven. Een eetstoornis is een kwestie van leven en dood. En zelfs al wil iemand op dat moment liever dood, besef dan dat ook dát ongelooflijk schrijnend is. Geen weerstand of gebrek aan motivatie. Iemand ziet geen andere uitweg meer, de angst te groot voor wat er overblijft zonder eetstoornis. Mijn eetstoornis was een ongelooflijk verdrietige schreeuw om hulp omdat ik zo vast zat en zo absoluut niet anders wist hoe de kloof te overbruggen tussen mij en de wereld om me heen.

Met mijn eigen ervaring hoop ik dan ook nog jaren als bruggenbouwer te mogen werken, niet wij tegen zij, niet ervaringsdeskundige versus professional. Maar samen! Omdat ik geloof en voel dat er nog zoveel meer verbeterd kan worden. En moet worden. Want een eetstoornis heb je niet voor de lol. Een eetstoornis heb je uit bittere noodzaak om het leven aan te kunnen. En dat verdient de allerbeste zorg en aandacht mogelijk!

Lisette werkte jarenlang als ervaringsdeskundige, waar ze werkte aan de implementatie van ervaringsdeskundigheid in de reguliere GGZ. Momenteel verzorgt ze trainingen en presentaties op het gebied van ervaringsdeskundigheid en werkt als psycholoog met mensen met een eetstoornis en verslavingen. Lisette is daarnaast getrouwd en mama van twee kindjes.