Dit is niet zomaar een boek. Dr. James Lock en Dr. Daniel le Grange zijn twee Amerikaanse autoriteiten als het gaat om onderzoek naar eetstoornissen. Het voorwoord van dit boek is geschreven door Sonja Fleminger (tot 2011 hoofdbehandelaar bij Accare, centrum voor eetstoornissen) en Eric van Furth (directeur behandelzaken bij Centrum Eetstoornissen Ursula). In andere woorden, als je op zoek bent naar betrouwbare informatie: ik denk dat je die hier vindt.

Omdat ik zelf geen ouder ben van een kind met een eetstoornis, besloot ik voor deze boekrecensie mijn moeder om hulp te vragen.
Wellicht is deze boekrecensie iets langer dan gebruikelijk, maar ik vond de bijdrage van mijn moeder zo belangrijk dat ik heb besloten heb dat dit helemaal terecht is. Zij kan de boodschap namelijk veel helderder overdragen dan ik.

Het eerste dat ik dacht toen ik 'ouders als bondgenoot' las, was: 'ik wilde maar dat iemand mij zo'n boek of dergelijke informatie had gegeven toen mijn dochter ziek werd.'
Ik had 't fijn gevonden bijvoorbeeld als iemand mij had verteld dat ik niet deel van het probleem was, maar deel van de oplossing. Tien jaar geleden was het normaal dat je als ouder oeverloos werd uitgehoord over hoe 't thuis was, hoe de jeugd van je kind was verlopen en hoe je alles nu aanpakte, maar dat je andersom erg weinig informatie kreeg. Wat zij de hele dag met mijn kind deden was hun pakkie an, als ik thuis maar alles deed volgens hun regels.
In 'ouders als bondgenoot' lees je hoe 't ook anders kan. Aan de hand van voorbeelden wordt duidelijk gemaakt dat geen tijd te verliezen is bij de behandeling van een kind met een eetstoornis, dat je daarbij als ouder hard nodig bent (ten slotte ken jij je kind het best en zul je de meeste tijd met elkaar doorbrengen). Een kind met een eetstoornis genezen zal al je tijd van je vergen, je volledige toewijding en steun vragen en ook het besef dat het niet het kind is dat tegenover je staat en jou misschien als vijand ziet (wat erg pijnlijk kan zijn) maar de ziekte, de eetstoornis.
De verstoorde relatie tussen ouder en kind in deze periode is veelal geen oorzaak van de eetstoornis, maar het resultaat ervan. Daarom is het pijnlijk om voortdurend tekst en uitleg te moeten geven, terwijl het vroeger harmonieus en goed was. Het kind heeft in deze tijd een zelfverzekerde ouder nodig, niet één die zich schuldig voelt. Het zieke kind ziet de gevaren niet en zal de symptomen ontkennen. Ook al is je kind op weg volwassen te worden, over eten en alles wat ermee te maken heeft heb jij het laatste woord. Het kind kan niet rationeel nadenken over eten. Het eten van voldoende gezond voedsel is de enige manier om je kind weer normaal te laten gaan denken over eten en gezondheid. Zie je kind los van de eetstoornis en je begrijpt dat je je kind niet bestraffend en kritisch moet benaderen, maar verzorgend en liefdevol.
Ik weet uit ervaring dat lang niet alle hulpverleners en verzorgenden dit beseffen. Je kind genezen van een eetstoornis zal alles van je vragen. Je zult heel veel thuis zijn en altijd samen eten, samen snacken en eventuele andere therapieën zullen nodig zijn als er meer aan de hand is met je kind.
Een boek als dit, met aandacht voor de Maudsley-methode, is echt een hart onder de riem en ook een eye-opener.
Aan diverse aspecten van behandeling wordt overzichtelijk aandacht besteed, en vooral aan jouw belangrijke rol als ouder. Het is goed om je waarde te kennen als je weet dat het allemaal erg lang gaat duren en je wellicht ook een aantal keren helemaal van voren af aan moet beginnen.

Enkele titels van hoofdstukken die een duidelijk beeld van het boek geven: 'werk samen', 'verspil geen tijd door te vragen naar de oorzaak', 'ken je vijand', 'eendracht maakt macht' en 'als je genoeg weet, kun je meebeslissen'. In mijn aanbeveling kan ik kort zijn: lees dit boek.