Ik kwam dit boek op het spoor dankzij mijn moeder, die me vertelde dat het voelde alsof ze haar eigen verhaal las. Ja, toen werd ik natuurlijk nieuwsgierig.
'De jongen die van appels hield' is geschreven door de moeder van Riche, een elfjarige jongen die anorexia ontwikkelt. Ondertussen heb ik het boek al meerdere keren gelezen.

De schrijfster was tot de geboorte van haar zoon praktiserend arts en leerde tijdens haar studie dat eetstoornissen min of meer altijd ontstaan vanuit een disfunctioneel gezin. Toen haar eigen zoon plots anorexia bleek te hebben begon ze zich erg schuldig te voelen en vroeg ze zich af waar zij de fout in was gegaan. Allerhande verklaringen komen aan bod en het huwelijk met haar man komt zwaar onder druk te staan. Pas veel later in het boek ontdekt ze dat deze stelling ondertussen behoorlijk gedateerd is en ziet ze in wat een complexe, onbegrijpelijke ziekte anorexia is. De symptomen van anorexia die Riche heeft zijn extreem: hij is bang dat calorieën zich door de lucht verplaatsen en je op die manier dik kunnen maken, waardoor zelfs in de buurt zijn van eten voor hem ondraaglijk wordt. Aangezien hij samen met zijn opa en oma, vader en moeder, broertje en zusje en drie honden op een kleine boerderij woont, is thuisblijven niet meer mogelijk met zijn angsten.

Halsoverkop vertrekt Amanda Webster samen met haar zoon naar een motel, honderden kilometers verderop, om hem te kunnen laten behandelen in een dagkliniek. Ze wonen in Australië, waar ziekenhuisopname destijds een langdurig straf- en beloningssysteem betekende met weinig kans op herstel. Webster wilde haar zoon uit het ziekenhuis houden om hem zoveel mogelijk kans op herstel te bieden. Ze kwam uit bij Footprints of Angels, een kliniek in Brisbane, geleid door een moeder van een meisje met anorexia.

Amanda Webster woont maandenlang met haar zoon Riche in een klein appartementje vlakbij de kliniek, ver weg van de rest van haar gezin, waar ze bezig is met maar één ding: Riche zijn drinkvoeding laten opdrinken, iets wat zes tot acht keer per dag een uur aan discussietijd in beslag neemt. Riche is er lichamelijk heel slecht aan toe en hem thuishouden is zeker niet zonder risico, maar het lukt Webster om haar zoon er met poliklinische begeleiding bovenop te krijgen.

De schrijfster van dit boek is heel open in alles wat ze heeft meegemaakt met haar zoon: urenlange discussies over een flesje water, slopende eetschema's die tot op de minuut precies op tijd moeten worden uitgevoerd, panische angsten voor het aanraken van deurknoppen (die zouden 'besmet' zijn met calorieën), allerlei vreemde dwangmatige rituelen die het gezin in zijn greep houden. De anorexia van Riche heeft hem in zijn greep, en sleept het hele gezin mee.

Heel inzichtgevend, voor mij met name omdat ik het nu pas vanuit het perspectief van mijn moeder zie. De impact van een eetstoornis op het gezin is onvoorstelbaar en wordt hier heel duidelijk geschetst. Het broertje en zusje van Riche, vader, moeder, het schattige huisje op het Australische platteland, opa en oma, school, alles moet wijken voor de levensbedreigende situatie waar Riche in terechtkomt.

Riche is nu begin 20 en studeert aan de universiteit. Hij is volledig hersteld van anorexia.