Het is voor mij alweer jaren geleden dat ik ‘Life without Ed’ heb gelezen van Jenni Schaeffer, maar kan me nog goed herinneren dat ik veel aan dit boek heb gehad om stapjes in de goede richting te zetten.

Ik had het boek als tip gekregen van een vriendin aan wie ik verteld had over mijn eetstoornis. Zij had haar weer als gast gezien bij Dr. Phil. Nu heb ik zelf nogal een aversie tegen zo’n overdreven Amerikaanse programma, maar ik dacht wel: Als zij wordt uitgekozen om over haar boek te praten in het walhalla van boeken en autobiografieën in eetstoornissenland, dan zal het wel een goed boek moeten zijn.

Het was voor mij een periode dat ik wel inzag dat ik een probleem had en er iets aan wilde doen, maar de stap naar professionele hulp nog niet durfde te maken. Ik dacht dat mijn probleem daarvoor niet ernstig genoeg was.

Wat mij aanspreekt aan het boek is dat het op een leuke en positieve manier is geschreven. Natuurlijk lees je over de moeilijke periodes tijdens het herstel en de onzekerheden, maar de klemtoon ligt toch echt op het positieve; de kleine stapjes die gezet blijven worden, tegenslagen waar je weer van kunt leren, én de weg richting een veel mooiere toekomst.

In haar boek beschrijft ze haar herstel en er staan oefeningen in het boek die je zelf kunt maken.
Ze vertelt bijvoorbeeld dat ze moest leren het onderscheid te maken tussen zichzelf en tussen Ed (naam voor Eating Disorder). Gaandeweg leerde ze om in plaats van alleen naar Ed te luisteren, het gesprek met Ed aan te gaan en steeds minder Ed de beslissingen te laten nemen, maar dat zij en haar gezonde verstand de beslissing kon nemen.

Het boek staat vol verhalen over hoe zij van alles heeft (af)geleerd. De ene manier die zij heeft geleerd zal wel voor je werken, de andere niet, we zijn nu eenmaal niet hetzelfde. Ze probeert je niet te overtuigen dat jij hetzelfde moet doen als zij, maar ze laat je wel zien dat jij de keuze kunt maken.. kies je voor de ‘veilig vertrouwde’ Ed of kies je er voor om er tegen in te gaan en je meer los te maken van Ed?
Door haar schrijfstijl en de opdrachten betrekt ze de lezer op een fijne manier in het boek en ga je zelf nadenken over de keuzes die je maakt, of beter gezegd; of jij of Ed ze maakt. Deze manier van schrijven zorgde er bij mij voor dat ik meer inzichten over mezelf kreeg en mij bewuster werd van wat ik deed. Dat hielp mij weer om stappen in een betere richting te zetten.

Ze beschrijft op een leuke manier hoe zij haar eetstoornis heeft overwonnen. Het is weliswaar een lange en soms moeilijke weg, maar het is zeker mogelijk én de moeite waard! En als zij en vele anderen het kunnen, waarom zou jij het dan niet kunnen?

Voor mij is het een erg motiverend en inspirerend boek geweest. Het heeft mij zeker geholpen om bepaalde stappen te zetten. Ik heb bijvoorbeeld aan meer mensen verteld over mijn eetstoornis, ging vaker over mijn gevoelens praten en had een manier geleerd om geen kcal meer te tellen. Best mooie stappen door het lezen van een boek.

Jaren later (gelukkig) alsnog de beslissing genomen om professionele hulp te zoeken, maar dit boek kan zeker een goede stap zijn om je probleem serieus te nemen en hier meer inzicht in te krijgen. Zeker als je merkt dat op dit moment de stap naar professionele hulp nog te groot is of je op een wachtlijst staat bijvoorbeeld.

Hopelijk kan dit boek voor jou net zo waardevol zijn, maar iedereen heeft natuurlijk zijn eigen proces, dus ik raad je aan het boek  zelf te lezen.