Delphine de Vigan  - Dagen Zonder Honger

‘Dagen Zonder Honger’ is een roman over een negentienjarig meisje met anorexia, Laura. Het boek beschrijft de ziekenhuisopname van Laura.  Het boek heeft 183 bladzijdes en een wat groter lettertype, waardoor het lekker wegleest. De hoofdstukken hebben geen titels, wat het soms lastig maakt om me te oriënteren.

Wat me opvalt, is het perspectief. Er wordt geschreven vanuit de ‘zij’-vorm, waardoor het voor mij aanvoelt alsof de hoofdpersoon zich gedistantieerd voelt, een beetje onwerkelijk. Ik moest er een beetje aan wennen, maar nu ik erover nadenk vind ik het een bijzonder effect geven.

Mooi aan het boek vind ik dat de hoofdpersoon er echt helemaal voor gaat. Waar ik vaak tegenaan loop bij romans over eetstoornissen, is dat ze je zo mogelijk op nog meer ideeën brengen om af te vallen. Toen ik middenin mijn eetstoornis zat, ben ik zieker geworden door zulke boeken. Dit boek motiveert daarentegen: Laura heeft ziektebesef, snapt hoe destructief haar ziekte is, en doet er alles aan om beter te worden.

Heftig en ontroerend vind ik de stukjes die Laura’s emotionele achtbaan beschrijven: “nog elke morgen vecht Laura tegen de verleiding van een lege maag, van een dode maag.. Afstand doen, elke dag weer. Van haar tot de essentie teruggebrachte, langzaam verdwijnende lichaam.. Alles verdoven. Ze moet afstand doen, vergeten.”

Zo herkenbaar, en ik heb het nog niet eerder zo treffend teruggelezen in een roman. Laura vecht keihard, maar het valt haar zwaar. Het verslavende effect van jezelf verdoven door te weinig voeding is niet zomaar weg, en het kan best moeilijk zijn om daar afscheid van te nemen.

Wat ik jammer vind, is dat er in dit boek lengte en gewicht genoemd worden. Het gevaar hiervan is dat mensen gaan vergelijken en denken: “ik ben niet net zo mager, dus mijn eetstoornis is niet erg genoeg.” Als je last hebt van eetproblemen, is dat altijd ernstig genoeg om hulp te zoeken.

Ik denk dat deze roman een goed beeld kan geven voor mensen die willen weten hoe een eetstoornis kan voelen, maar het is een heel specifieke ervaring die beschreven wordt. Van alle mensen met een eetstoornis, is de groep anorexiapatiënten die langdurig in het ziekenhuis wordt opgenomen maar een klein gedeelte.

In andere woorden: een mooie roman, leest lekker weg, maar houd in gedachten: iedereen is anders!