Ik reis elke dag met de trein naar mijn werk. Het is maar een kwartiertje en het is op mijn traject altijd druk. In de ochtend is een zitplaats een illusie. In de avond gaat het over het algemeen wel. Meestal kan ik dan een plekje vinden, hoewel ik bijna altijd op het balkon zit. Handig en praktisch. De eerste plek die ik tegenkom. Toch? Was dat maar waar.

Ik heb eetbuienstoornis. Mijn eetstoornis heeft mij dus dik gemaakt. Hoewel ik mijn eetbuien redelijk onder controle heb en veel gezonder ben dan tijdens de jaren dat mijn eetstoornis mij volledig in zijn greep had, val ik nog altijd in de categorie ‘ernstig overgewicht’. Ik eet goed, beweeg voldoende, maar het gaat met kleine stapjes vooruit en soms een stap terug. En ik ben dus nog altijd 'lekker stevig'.

Daar zit precies het probleem. Voor mijn vorige baan moest ik ruim een uur in de trein zitten. Er was altijd plek, omdat ik instapte aan het begin van de route. Met elke station dat we aandeden werd het drukker. Steeds meer zitplekken vulden zich. Die naast mij om de een of andere reden altijd als laatste. Eigenlijk vond ik dat wel prettig. Ik kon lekker alleen zitten met mijn eigen gedachten en had altijd ruimte om mijn tas op de stoel naast mij te zetten. Totdat ik mij realiseerde dat die vrije plaats misschien wel een andere reden had. Ik neem namelijk wat meer plaats in dan de meeste reizigers. De gemiddelde stoel in trein, bus of vliegtuig zit te krap. Er is naast mij gewoon minder plek en dus gaan mensen daar pas zitten als alle andere plaatsen bezet zijn. Best wel een klap toen ik mij dat realiseerde.

Ik weeg nu minder dan een paar jaar geleden, maar ben nog steeds stevig aan de maat. Af en toe merk ik het ook als er iemand naast mij komt zitten in de trein. Het is altijd even schuifelen en wringen. Niemand die overigens ooit iets zegt. Maar ik merk het wel. Of beter gezegd, ik merkte het recent weer. Door het kortere traject en het regelmatige staan, dacht ik er eigenlijk niet meer aan. Maar nu weer wel, omdat ik de afgelopen weken een paar keer gemerkt heb dat de persoon naast mij niet helemaal comfortabel zat.

Dus zit ik op het balkon. Op een klapstoeltje of een beugel van de deur. Dan hoef ik mijn bankje niet met anderen te delen. Dit heb ik niet eens bewust zo bedacht. Nee, het viel me opeens op toen ik laatst vroeg was en de trein er al stond. Er waren boven en beneden stoelen genoeg en toch ging ik op het balkon zitten, waar het koud was vanwege de openstaande deuren. Ik zag de een na de ander binnenkomen en in de coupe gaan zitten. Toen kwam het besef. Ik zat hier niet omdat het praktisch en snel was en een zekere zitplaats. Nee, ik zat er omdat ik zelf niet naast iemand anders wilde gaan zitten. Ik zat er omdat ik mij schaamde voor het feit dat een ander misschien niet lekker zou zitten vanwege mijn overgewicht, vanwege mijn eetstoornis. Dat hakte er best wel in.

Morgen ga ik weer met de trein naar mijn werk. En als ik kan kiezen tussen een klapstoeltje op het balkon of een gewone stoel in de coupe, dan ga ik voor de stoel. En overmorgen weer. En de dag daarna ook. Gewoon, omdat ik het waard ben om ook op een stoel te zitten, net als ieder ander. Ongeacht de oorzaak. Dan zitten we maar krap. Niet mijn probleem.

Renilde Barczuk

Heb jij een eetstoornis?

Wil je weten wat een eetstoornis is? Weet je het al wel, maar wil je nog geen professional, maar wel praten met lotgenoten? Zoek je adressen van hulpverleners en lotgenoten? Heb je hulp, maar geen klik met de hulpverlener? Zoek je informatie over terugval? Wil je lezen in het Weet Magazine hoe anderen herstellen?

Lees meer

Weet is er voor jou

Weet, vereniging rond eetstoornissen is dé landelijke patiëntenvereniging voor mensen met een eetstoornis en hun omgeving. Weet is een community die mensen samenbrengt en zorgt dat mensen met een eetstoornis zelf invulling geven aan een fijn leven. Samen kun jij door!

Lees meer

Help ons mee

Weet kan als vrijwilligersorganisatie alleen bestaan als wij samen elkaar versterken. Heb jij de behoefte ons te steunen, dan kan dat op verschillende manieren. Lees meer over: vrijwilliger worden, het geven van een financiële steun, donateur worden, anderen attenderen over ons bestaan.

Lees meer