Mijn voeten brengen mij waar ik wil wezen, mijn hoofd voelt vrij. In elke stap, voel ik

mezelf zweven. Het is koud, maar niet te koud en de natuur ligt er wonderschoon bij. Een

pril zonnetje schijnt op een stuk of 5 schapen. Ze knagen op gras. Even voel ik me

gelukkig.

Ik zal me eerst even kort voorstellen. Ik ben Irene, ik ben 21 jaar. Ik werk als hulp in de

huishouding en ik werk voor mijn eigen website. Verder schrijf ik gedichten, en ik heb in juni

mijn eigen gedichtenbundel uitgebracht. Maar buiten al deze leuke dingen is mijn dagelijks

leven ook gevuld met mijn gevecht tegen boulimia. Voordat ik boulimia kreeg heb ik ook de

eetstoornis NAO richting Anorexia en de eetstoornis NAO richting Boulimia gehad. Het gaat

momenteel erg goed met me, en daarom durf ik de stap te zetten, om voor 'Weet' te bloggen. Ik

neem je in mijn blogberichten daarom ook mee in mijn leven als boulimia patiënt, maar ook

schrijf ik over mijn gedachtes en gevoelens over mijn andere eetstoornissen.

Terug naar de intro. Voor en tijdens mijn eetstoornis heb ik veel aan hardlopen gedaan. Ik was

een lange afstandloopster, dat wilde voor mij zeggen, dat mijn motortje pas warm werd na

minimaal 10 km gelopen te hebben. Toen ik wedstrijden begon te lopen, ontstond ook mijn

eetstoornis. Ik wilde altijd meer. Langer, verder, sneller, hoog eindigen en prijzen pakken. Maar

buiten dat speelde calorieverbranding en vetverbranding een grote rol. Ook was ik bezig met

ultra-gezond eten. Niet teveel vlees, amper zuivel, vetvrij, veel fruit etc. Ik dacht zelfs dat in

vitaminepillen calorieën zaten.

Het is natuurlijk logisch, wanneer je te licht bent en sporten gebruikt als compensatiemethode,

dat het beter is om even te stoppen. Maar na een hele tijd gestopt te zijn geweest met

hardlopen, begon het te kriebelen. Zin in mijn eetstoornis had, en heb ik echt niet meer, maar ik

dacht aan hoe het lopen was voor mijn eetstoornis, en ik dacht aan Leontien van Moorsel, die

succesvol bleef wielrennen na het overwinnen van haar eetstoornis. En ik vond dat, wanneer ik

maximaal 1 x per week zou lopen, ik het mocht proberen van mezelf. Mits het natuurlijk rustig

blijft in mijn hoofd.

Ik zie eetstoornissen als moeilijke verslavingen. Als je een drugs of alcoholverslaving hebt, dan

kan je definitief stoppen, maar met een eetverslaving werkt dat anders. Stoppen met eten is

geen optie, en elke dag precies hetzelfde eten voelt ook eetgestoord. Dus ik zal een goede weg

erin moeten vinden. En omdat ik balans moet vinden met eten, wil ik ook balans vinden met

bewegen. Gewoon heerlijk genieten, en niets moeten.

Vandaag heb ik dus de stoute hardloopschoenen aangetrokken, en ik heb een klein rondje

gelopen. Ik heb genoten van de natuur, van de zon, van het rustige tempo, en van alle mensen

die ik tegen kwam en gedag heb gezegd. Zo kan het dus ook. Heerlijk ontspannen. En fijnste

van alles vond ik nog wel dat ik al die kilo’s die ik aangekomen ben totaal niet voelde, terwijl ik

vroeger bij elke pond erbij dacht dat ik niet meer soepel zou kunnen bewegen.

Heb jij een eetstoornis?

Wil je weten wat een eetstoornis is? Weet je het al wel, maar wil je nog geen professional, maar wel praten met lotgenoten? Zoek je adressen van hulpverleners en lotgenoten? Heb je hulp, maar geen klik met de hulpverlener? Zoek je informatie over terugval? Wil je lezen in het Weet Magazine hoe anderen herstellen?

Lees meer

Weet is er voor jou

Weet, vereniging rond eetstoornissen is dé landelijke patiëntenvereniging voor mensen met een eetstoornis en hun omgeving. Weet is een community die mensen samenbrengt en zorgt dat mensen met een eetstoornis zelf invulling geven aan een fijn leven. Samen kun jij door!

Lees meer

Help ons mee

Weet kan als vrijwilligersorganisatie alleen bestaan als wij samen elkaar versterken. Heb jij de behoefte ons te steunen, dan kan dat op verschillende manieren. Lees meer over: vrijwilliger worden, het geven van een financiële steun, donateur worden, anderen attenderen over ons bestaan.

Lees meer